«Φτηνά τσιγάρα»

Σήμερα, μετά από τόσο καιρό απουσίας, σας έχω κάτι νέο. Πως θα σας φαινόταν να συζητήσουμε μια ταινία;

Μια ταινία ελληνική, κάπως παλιά, αλλά και τόσο σύγχρονη συνάμα.

Μια ταινία που από πολλούς χαρακτηρίστηκε «παράξενη».

Ίσως γιατί κάποιοι δεν την κατάλαβαν, ή δεν θέλησαν να την καταλάβουν ή ίσως ακόμα δεν ήταν σε θέση να την καταλάβουν ή δεν την είδαν τη σωστή στιγμή, με τη δέουσα προσήλωση και διάθεση. Πρόκειται για την ταινία «Φτηνά τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη.

Πόσοι την έχετε δει; Τι γεύση σας άφησε; Τι σας έμεινε από την ταινία; Η μουσική; Η ατμόσφαιρα; Κάποιο απόσπασμα;

Παραθέτω πιο κάτω, το δικό μου αγαπημένο απόσπασμα:

«Θα ‘θελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα να αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές. Όταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου. Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια… Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουνε αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα». 

Παναγιώτης Καλαντζόπουλος - Φτηνά Τσιγάρα

Έλλη Πασπαλά - Λευκό μου Γιασεμί

Η ταινία της καρδιάς μου: Dirty dancing

Μια ταινία που παίχτηκε τη χρονιά που γεννήθηκα, αλλά χωρίς καμία αμφιβολία είναι ακόμη πρώτη στο top 10 μου.
Τι να πρωτοσχολιάσω; 
Η Μπέιμπι (Φράνσις) δε λογαριάζει τίποτα και ορμάει και τα δίνει όλα, γιατί έτσι της έμαθε ο πατέρας της· ή τουλάχιστον γιατί εκείνη αυτό νόμιζε πως της μάθαινε και όχι πως να παλεύει για ένα καλύτερο κόσμο κάνοντας παρέα με ανθρώπους της τάξης τους ή ασκώντας το επάγγελμα του οικονομολόγου ή δικηγόρου.
Σήκωσε λοιπόν το ανάστημά της η Μπέιμπι κι έτσι και ο Τζόνι πήγε και την πήρε από την γωνία που την είχε στριμώξει ο πατέρας της και την έβαλε να κάνει και το σάλτο μορτάλε στο τέλος και πολύ γούσταρε το κορτσούδι και πως να μην γουστάρει δηλαδή με τέτοιο παίδαρο που τη σήκωνε στον αέρα με αυτά τα γυμνασμένα, ιδρωμένα μπράτσα; 
Και αυτή η ένταση που βγάζει το σώμα του Patrick Swayze καθώς κατευθύνει την ντάμα του σε ένα χορό πάθους; Δεν περιγράφω άλλο.
Αλλά το είχε ο άνθρωπος· έτσι όπως περιφερόταν με τα μαύρα ρούχα και το δερμάτινο με το σηκωμένο γιακά και το μαύρο το γυαλί. Ήταν σα να βλέπεις από κάτω το αινιγματικό και συνάμα παθιάρικο, καυτό αλλά και γλυκό βλέμμα του. Και την έπιανε την Μπείμπι και την σήκωνε και την στριφογύριζε και κοιτούσαμε εμείς και μας έπεφταν τα σάλια. 
Όλα τα είχε ο Τζόνι κι έτσι κι εμάς (που κρύβουμε τα χρόνια μας, αλλά δε θα τα αλλάζαμε με τίποτα) αυτή η ταινία, πάντα θα μας κάνει να καρδιοχτυπούμε και να νιώθουμε εκείνη τη στιγμή τον Τζόνι να δίνει τον ρυθμό στον χτύπο της καρδιάς. 
Και όταν φοβόμαστε για κάτι, φέρνουμε στον μυαλό την Μπέιμπι που έλεγε την αλήθεια και στεκόταν μπροστά σε κάθε δυσκολία για να βοηθήσει όποιον έκρινε πως χρειαζόταν βοήθεια (περιλαμβάνοντας τον εαυτό της), χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. 
Γι' αυτό λοιπόν είδα κάποτε αυτή την ταινία και την βλέπω πλέον κάθε χρόνο (τουλάχιστον μια φορά) και μετά χορεύω μόνη μου στον ρυθμό των υπέροχων τραγουδιών της ενώ φαντασιώνομαι πως είμαι η Μπείμπι και γαργαλιέμαι από το απαλό άγγιγμα του Τζόνι.

Εδώ είναι κάποια από τα αγαπημένα μου κομμάτια από την ταινία και φυσικά ο χορός των εραστών:

Do you love me?

Be my babe

Stay

Cry to me

She's like the wind

I' ve had the time of my life