Στην έκθεση «Το βιβλίο ως έργο τέχνης» 37 καλλιτέχνες παρουσιάζουν πάνω από 80 χειροποίητα βιβλία- έργα τέχνης
Όταν ακούμε τη λέξη «βιβλίο» συνειρμικά ταξιδεύουμε σε ιστορίες που έχουμε διαβάσει, στα αγαπημένα μας μυθιστορήματα, στο βιβλίο εκείνο που μας συνοδεύει στο δρόμο για τη δουλειά ή στη χιλιοτσαλακωμένη πια έκδοση που είχαμε μαζί μας στις διακοπές και τα ταξίδια. Είναι φορές όμως που η έννοια του βιβλίου αποκτά μια άλλη διάσταση και μετατρέπεται σε έναν λευκό καμβά ιδεών και δημιουργίας.
Το βράδυ της Πέμπτης 22 Σεπτεμβρίου βρεθήκαμε στα εγκαίνια της έκθεσης «Το βιβλίο ως έργο τέχνης», που φιλοξενείται για λίγες ημέρες στο κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και είδαμε τα βιβλία από μια τελείως διαφορετική οπτική απ΄ ό,τι έχουμε συνηθίσει. 37 καλλιτέχνες παρουσιάζουν περισσότερα από 80 χειροποίητα έργα τέχνης σε διάφορα υλικά και μεγέθη, με αφετηρία το βιβλίο ως μορφή.
Μπαίνοντας στην έκθεση αντικρίζουμε ένα τρισδιάστατο βιβλίο – γλυπτό, που παραπέμπει σε ιστιοφόρο, με τα πανιά του απλωμένα και την πλώρη του να ξεπροβάλλει, έτσι όπως είναι σμιλευμένη από τις σελίδες του βιβλίου. Καθώς προχωράμε ανάμεσα στα εκθέματα, ανακαλύπτουμε βιβλία σε όλα τα πιθανά σχέδια και σχήματα που μπορεί να βάλει ο νους. Βιβλία που ανοίγουν και απλώνονται σαν βεντάλιες, άλλα με σελίδες φτιαγμένες από σύρμα και άλλα ζωγραφισμένα σε όλες τους τις όψεις.
Η έκθεση μάς εισάγει σε μια διαφορετική μορφή τέχνης που δεν έχει διαδοθεί ακόμη σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα, τα λεγόμενα artists’ books. Πρόκειται για ένα μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, έχοντας τις ρίζες του σε ρεύματα όπως ο φουτουρισμός και ο κονστρουκτιβισμός και εξελίχθηκε σε ένα πρωτότυπο και διαφορετικό τρόπο προβολής εννοιών και ιδεών που απασχολούν τον καλλιτέχνη.
«Η ιδέα αυτή στο εξωτερικό έχει πολύ μεγάλη κίνηση» μάς λέει η Φιόνα Μουζακίτη, επιμελήτρια της έκθεσης, « ιδιαίτερα στην Αμερική κάθε μουσείο και κάθε βιβλιοθήκη έχει ένα παρόμοιο καλλιτεχνικό κομμάτι το οποίο εκτίθεται κατά καιρούς στο κοινό, η Tate έχει ολόκληρη συλλογή που φιλοξενεί. Έτσι κάνουμε και εμείς μία προσπάθεια να την εντάξουμε και εδώ, στο δικό μας πλαίσιο».
Από τις πιο ωραίες πτυχές τη έκθεσης είναι η διάδραση που μπορούν να έχουν οι επισκέπτες με τα εκθέματα. Ενώ στις πιο πολλές συλλογές έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε παντού ταμπελίτσες «Μην αγγίζετε», στη συγκεκριμένη καλούμαστε να ξεφυλλίσουμε τα βιβλία, να παίξουμε μαζί τους και να αγγίξουμε όλες τους τις όψεις που μας εξάπτουν την περιέργεια, έτσι ιδιαίτερα όπως έχουν φτιαχτεί.
Άλλωστε, πέρα από έργα τέχνης είναι βιβλία, που έχουν να μας πουν τις δικές τους ιστορίες και περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.
Info έκθεσης:Το Βιβλίο ως Έργο Τέχνης | 22 – 25 Σεπτεμβρίου 2016 | Κτήριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων| Είσοδος ελεύθερη
Κατά
καιρούς γνωρίζουμε ανθρώπους, μέρη, ζούμε καταστάσεις που μας κάνουν να
νιώθουμε πιο ζωντανοί, που μας μαθαίνουν τον εαυτό μας, που μας στιγματίζουν.
Κι αφήνουμε εκεί μαζί τους ένα κομμάτι μας. Λίγο από τη καρδιά μας που χτυπάει
δυνατά κάθε που οι αναμνήσεις χτυπούν την πόρτα, λίγο από το μυαλό μας που
ταξιδεύει εκεί με την πρώτη ευκαιρία και με κάθε συγκυρία. Ακόμα και λίγο από
το σώμα μας. Γιατί κάποτε περάσαμε πεζοί μέσα από τις ζωές άλλων, κάποτε
περπατήσαμε στους δρόμους της πόλης που αγαπήσαμε. Και το αεράκι φύσηξε και
παρέσυρε κάποια από τα μόρια μας, που πάντα υπάρχουν εκεί και ταξιδεύουν.
Πετούν πάνω από τα μέρη που αγαπήσαμε και κάθονται πάνω στα άτομα που λατρέψαμε
σε έναν αέναο χορό νοσταλγικό και συνάμα έξαλλο.
Τα
μεγαλύτερα κομμάτια μου τα έχω εναποθέσει με στοργή εκεί, στη νύφη του Βορρά.
Στους δρόμους της. Στους ανθρώπους της. Στις στιγμές μου. Στις στιγμές μας.
Μαζί της. Μαζί τους. Κάθε μέρα που περνάει τα μόρια μου συνταράσσονται κάθε που
τρέχω στο μυαλό τους. Κάθε που έρχονται στο δικό μου. Κι έτσι ο χορός μας
συνεχίζεται. Χωρίς κανείς μας να κουράζεται ποτέ. Χωρίς να μειώνει τον ρυθμό
του. Και όποτε ξανασμίγουμε η ζωή μοιάζει με ένα ατέλειωτο πάρτι επανένωσης,
στο οποίο όμως δε φοβάσαι μην σε κρίνουν οι άλλοι, ούτε έχεις ανάγκη να
πλασσάρεις μια ζωή που δε ζεις κι ένα προσωπείο για να εντυπωσιάσεις. Γιατί
αυτή η πόλη, αυτοί οι άνθρωποι, σε ξέρουν καλύτερα από ότι εσύ τον εαυτό σου.
Και βλέπουν κάθε σου πτυχή ατόφια και αυθεντική όπως είναι. Και τους αρέσει.
Και το χαίρονται. Και γλεντάνε μαζί σου χωρίς να ζητάνε τίποτα περισσότερο.
Μόνο εσένα. Κι εσύ αυτούς.
Με vintageκαι retroπινελιές στη διακόσμηση του, με
αναπαυτικούς καναπέδες για τους συνοδούς, υπέροχες κουρτίνες στα δοκιμαστήρια
κάνει ακόμα και τη δοκιμή των ρούχων διασκεδαστική.
Με ρούχα Ελλήνων σχεδιαστών, υπόσχεται να ντύσει τις μέρες και τις νύχτες σας. Από ένα
σικ midiφόρεμα για το γραφείο,
σε ένα σύνολο που θα σας συνοδεύσει στις κοινωνικές υποχρεώσεις και θα σας
βγάλει ασπροπρόσωπες.
Αλλά το Macacaoδε σταματάει εκεί. Έχει ρούχα για
κάθε ώρα, που αγκαλιάζουν το σώμα και αναδεικνύουν τα δυνατά του σημεία, αλλά
έχει και πολύ όμορφα και ιδιαίτερα αξεσουάρ και μερικά πολύ girlieπραγματάκια για να δωρίσετε στις φίλες
σας.
Οι
πωλήτριες πάντα πρόθυμες και χαμογελαστές, καταλαβαίνουν αμέσως το στυλ σας και
αν τους το ζητήσετε σας προτείνουν διάφορες επιλογές που σίγουρα θα σας
κερδίσουν.
Με λίγα
λόγια, το Macacaoείναι το ιδανικό μαγαζί για να πας
και να ευχαριστηθείς ψώνια και να ξέρεις μάλιστα ότι ψωνίζεις ελληνικά.
Βρίσκεται
στην Μητροπόλεως 91, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και το Σαββάτο 16 Απριλίου
στις 12:00 θα κάνει ταεγκαίνια του και θα σας περιμένει όλους εκεί! Κάντε like στη σελίδα του Macacao στο facebook για να ενημερώνεστε διαρκώς για ό,τι νεότερο: https://www.facebook.com/Porto.Carras.Macacao/?fref=ts
Εσύ, που δεν μοιάζεις με κανέναν. Γιατί κανείς άλλος δε κατάφερε ποτέ ως τώρα να με κάνει να νιώσω αυτό που ένιωθα για εσένα.
Κανείς δε κατάφερε, ούτε καν να επισκιάσει τον χώρο που καταλαμβάνεις στο μυαλό μου και στη καρδιά μου. Είναι δικός σου και θα είναι για πάντα. Γιατί ήσουν εσύ αυτός που ερωτεύτηκα τόσο έντονα, που πλέον αμφιβάλλω, αν υπάρχουν αλλού τόσος έρωτας και τόση αγάπη μαζεμένα.
Μου έκλεψες το πρώτο μου φιλί, πίσω από το ιερό της εκκλησίας. Ακόμα το θυμάμαι.
Έχω μοιράσει πολλά φιλιά από τότε. Αλλά εκείνο το φιλί ήταν το κάτι άλλο. Ήταν κάτι που δε ξεχνιέται. Ένα φιλί όλο ένταση και χημεία. Ένα φιλί με γεύση έρωτα.
Με αρρώστησε. Τα πάντα γυρνούσαν γύρω μου, το στομάχι μου είχε γίνει κόμπος, νόμιζα πως θα πέσω κάτω.
Και έπεσα. Ομολογώ πως απέφευγα να φάω οτιδήποτε ή να πλυθώ εκείνη την ημέρα. Δεν ήθελα να χάσω τη γεύση σου, ούτε την αίσθησή σου. Ήθελα να κρατήσω αυτό το φιλί πάνω μου για πάντα.
Δεν είναι, όμως, μόνο εκείνο το φιλί -κι όσα ακολούθησαν- που δεν αλλάζω και δε συγκρίνω με κανένα, αλλά και ο έρωτας μαζί σου. Τότε που σου δόθηκα και μου δόθηκες. Που ενώθηκα μαζί σου και ένιωσα πιο πλήρης από ποτέ.
Ήταν τόσο όμορφο και φυσικό. Σα να ήταν προετοιμασμένο το σώμα μου για ‘σένα. Με άγγιζες και ριγούσα. Ενεργοποιούσες με μιας όλες μου τις αισθήσεις και με έκανες ολοένα και περισσότερο δική σου. Ζούσα μαζί σου το απόλυτο.
Όταν έλειπες, πονούσα. Ένιωθα την έλλειψη τόσο έντονη, που ήθελα να αρπάξω το τρένο από τη Θεσσαλονίκη και να έρθω στην Αθήνα. Αλλά τα χιλιόμετρα ήταν πολλά και αναγκαστικά έπρεπε να σε στερηθώ.
Όμως, κάποτε σε έδιωξα. Γιατί δε σε αγαπούσα μόνο εγώ πολύ, με αγαπούσες κι εσύ. Και κάποιες φορές η πολλή αγάπη, οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές.
Είχες αγκιστρωθεί πάνω μου πια. Είχαμε χάσει την ανεμελιά μας. Η ζήλια σου είχε αρχίσει να γίνεται παθολογική. Δεν μπορούσα να φοβάμαι για τη σωματική σου ακεραιότητα, κάθε φορά που τσακωνόμασταν.
Όταν εκείνη την ημέρα, πήγες να πηδήξεις από το μπαλκόνι, πέθανα χίλιες φορές μέσα μου, σκεπτόμενη τη συνέχεια. Και επειδή ακόμα σε αγαπούσα και ήθελα να διατηρήσω αυτή την όμορφη εικόνα στο μυαλό μου, σε έδιωξα.
Φέρθηκα σκληρά και ίσως εγωιστικά.
Όλος μου ο κόσμος γκρεμίστηκε. Ξέρω, το ίδιο και ο δικός σου. Πάνε τα σχέδια για κοινή ζωή, παιδιά, σκυλιά και πολύ έρωτα. Έμεινε, όμως, αυτός ο έρωτας μέσα μου.
Το ομολογώ τώρα, κανείς δε με άγγιξε ποτέ όπως εσύ.
Κανείς δεν άγγιξε τη ψυχή μου, το μυαλό μου, την καρδιά μου, το σώμα μου, όπως το έκανες εσύ. Και το βλέπω πολύ δύσκολο να το καταφέρει κάποιος. Κατέστρεψες κάποιους άντρες, που έτυχε να με αγαπήσουν, πολύ ή λίγο. Ακούνε το όνομά σου και βρίζουν.
Το ίδιο και η γυναίκα σου, απ’ ότι ακούω. Ακούει το όνομά μου και παθαίνει αναφυλαξία.
Κάθε που υποπτεύεται πως περνάω από το μυαλό σου, σου λέει πως δε σ’αγαπάει πια και σε χωρίζει. Μέχρι να θυμηθεί το αγγελούδι σας και να ξεχάσει εμένα και πάλι από την αρχή.
Εσύ έφτιαξες τη ζωή σου, αγάπη μου.
Προχώρησες και δηλώνεις περίτρανα παντρεμένος και δυστυχισμένος. Νόμιζες θα βρεις λύτρωση και παρηγοριά σε αυτόν τον γάμο. Κανένας, όμως, δε θα με σβήσει από μέσα σου και το ξέρεις. Εμείς σε αυτόν τον κόσμο, ανήκουμε ο ένας στον άλλο και ας βρισκόμαστε αλλού. Η σκέψη του ενός πάντα θα τρέχει, έστω και για λίγο, έστω και λιγότερο συχνά στον άλλο. Πάντα θα θυμάσαι και πάντα θα θυμάμαι, το ρίγος και το ανακάτεμα που μας έκανε ξεχωριστούς.
Δε με θλίβει, όμως, που δε σε έχω στη ζωή μου πια. Δε με επηρεάζει τόσο. Για μια ακόμα φορά θα μιλήσω εγωιστικά, αλλά μου φτάνει που κατάφερα να κρατήσω αυτή την καλή εικόνα, μέσα στα χρόνια. Ατόφια και ανεξίτηλη.
Τα άσχημα δε θέλω να τα σκέφτομαι. Γιατί μου έδωσες το προτέρημα να λέω πως στη ζωή μου έζησα τον αληθινό έρωτα και την πραγματική αγάπη και να με ζηλεύουν εκείνοι που βλέπουν το βλέμμα μου όταν το λέω.
Ζηλεύουν γιατί καταλαβαίνουν, ότι δεν αξιώθηκαν ακόμα να ζήσουν το απόλυτο και είναι βουτηγμένοι στα νερόβραστα.
Σε ευχαριστώ πολύ, λοιπόν, που μου 'μαθες τον έρωτα. Και ας μου τον πήρες όλο εσύ και νιώθω πως πια δεν έχω να δώσω άλλον.
Και κάτι ακόμα.
Θυμάσαι που ακούγαμε Μαχαιρίτσα και λέγαμε πως μαζί θα πεθάνουμε εμείς, ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι, σαν τον «Μ’ αγαπάς» και την «Σ’ αγαπώ», φυσώντας ο ένας την πνοή του στο στόμα του άλλου;
Την επόμενη μέρα πήγες και τύπωσες μπλούζες. Απόψε λοιπόν, κοιμάμαι και σε φοράω «Σ’ αγαπώ μου»!
Το χέρι του ήταν βρώμικο Είχε μια ώρα που χάιδευε το αλουμίνιο Μπρος-πίσω, μπρος-πίσω Στεκόταν μόνος του Εκεί Στο ξέφωτο Λίγα μέτρα από το σπίτι του Τους κοιτούσε όλους μέσα που μιλούσαν Μπορούσε να νιώσει την ένταση από εκεί που στεκόταν Και στην άλλη άκρη του κόσμου να ήταν Θα μπορούσε να την νιώσει Είχε μάθει να ζει με αυτήν Είχε διεισδύσει σε κάθε στιγμή του Ήταν παντού στη ζωή του Δε μπορούσε να φύγει μακριά της Να δραπετεύσει Δεν μπορούσε και να’ θελε Ένιωθε να μην έχει επιλογή Ένιωθε δειλός Συχνά παραιτημένος Όποτε εύρισκε προφάσεις και τρόπο, έφευγε Αλλά ποτέ δεν του ήταν αρκετό το «για λίγο» Και ποτέ δεν τολμούσε το «πολύ» Έλυσε τα φρένα Ήταν απότομος ο κατήφορος Το αμαξίδιο τσούλησε γρήγορα Ένιωθε τον αέρα στο πρόσωπό του Τον ήλιο στο δέρμα του Την ελευθερία στην καρδιά του Μπροστά έβλεπε μόνο τη θάλασσα Σύντομα ακούστηκε ο ήχος ενός αντικειμένου όταν πέφτει στο νερό Κι εκείνος ένιωσε πιο ανακουφισμένος και πιο ελεύθερος από ποτέ Έγινε ένα με το νερό Το αμαξίδιο τον τράβηξε κάτω «Επιτέλους, τόλμησα το πολύ μου» ψέλισσε καθώς βυθιζόταν «Επιτέλους είμαι ελεύθερος»
Θαυμάζω τη
νιότη. Τι πιο όμορφο από αυτήν; Στους ανθρώπους, στα ζώα, στη φύση. Η νιότη
είναι φρέσκια, δυναμική, γεμάτη ενέργεια. Λάμπει η νιότη, δε κουράζεται ποτέ,
είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης και ευρηματικότητας. Είναι ολιγαρκής· μπορεί με
δέκα ευρώ να σε κάνει τον γύρο του κόσμου. Να
παίρνεις ένα σακίδιο και να μη ξέρεις που θα βρεθείς. Να γελάς με πράγματα
μικρά και χαζά, να μη σκέφτεσαι τόσο και να μην υπεραναλύεις τα πάντα πριν
κάνεις το οτιδήποτε.
Αυθορμητισμός, τσαγανό, μαγκιά, έλλειψη φόβου,
χαρά, διασκέδαση, καλή παρέα, ταξίδια, παιδικότητα, μερική ανευθυνότητα,
αθωότητα που χάνεται πίσω από τα αμέτρητα ξενύχτια με ξύδια, χορό, γαμήσια.
Γαμήσια που όσο γράφει το κοντέρ, τόσο μειώνονται, τόσο γίνονται ευθύνη αντί
για ευχαρίστηση, τόσο αφήνουν πίσω την καύλα και βάζουν στόχο τα μωρά.
Μα εγώ δε θέλω να χάσω αυτή τη καύλα.
Τη καύλα που νιώθω όταν έρχομαι σε επαφή με ένα σώμα που με αγγίζει και με
ηλεκτρίζει, τη καύλα που νιώθω όταν ο αέρας μου κάνει τζίβες τα μαλλιά, όταν
βγάζω το κεφάλι έξω από το παράθυρο καθώς το αυτοκίνητο τρέχει με 160 στην
Εθνική. Την καύλα που με κάνει να ζω.
Δε θέλω να
γεράσω ποτέ.
Γιατί ο
αυθορμητισμός και η παιδικότητά μου είναι τα στοιχεία που μου αρέσουν
περισσότερο στον εαυτό μου. Χωρίς αυτά θα νιώθω ένα κουφάρι που ζει για να
δουλεύει και να πληρώνει λογαριασμούς. Που
ζει για να έχει τα πάντα σε μια τάξη. Το σπίτι, τη δουλειά, τον άντρα, τα
παιδιά, τα σκυλιά και τα γατιά, τη πάπια τον Γρηγόρη και το παπαγαλάκι τον
Σταμάτη.
Γρήγορα θέλω
να πηγαίνει η ζωή. Να μη σταματήσει ποτέ. Και σε όσους λένε πως κάθε ηλικία
έχει τη γλύκα της, δε θα διαφωνήσω. Μα εγώ θέλω αυτή τη γλύκα που έχει να κάνει
με εμένα. Με τα ταξίδια μου, με τη δημιουργικότητά μου, με το σφριγηλό μου
πρόσωπο και τις αντοχές μεγατόνων που με βοηθούν να μένω ξύπνια και σε
εγρήγορση για ώρες. Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται· ποιος άλλωστε δεν αγαπά τον
εαυτό του; Όλοι τον αγαπάμε, απλά λίγοι ξέρουμε πόσο και ακόμα πιο λίγοι
ξέρουμε κατά ποιόν τρόπο.
Εκτός όμως
του εαυτού μας, ποιος αλήθεια, δεν αγαπάει τη νιότη; Μη χάνεστε όμως στη
μετάφραση· όσα bottox και όσες πλαστικές και
αν κάνουμε η νιότη ζει μέσα μας, σε ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς και του
μυαλού μας. Στη
τρέλα που κουβαλάμε και στην όρεξή μας για ζωή. Αν γεννήθηκες γέρος και βαριέσαι να κουνηθείς να πας μέχρι τη γωνία,
σαφώς δε θα καταλάβεις ποτέ τι ακριβώς είναι τα νιάτα. Δε θα μπορέσεις ποτέ
να κάνεις σωστό διαχωρισμό τους από τα γηρατειά.
Τα γηρατειά-
που είναι και ο μεγάλος μου φόβος- δεν είναι οι ρυτίδες, το πλαδαρό σώμα, τα
πεσμένα βυζιά και τα αρθριτικά. Εγώ έχω
ρυτίδες, έχω και άσπρες τρίχες. Δε με κάνουν όμως γριά. Είμαι στο άνθος της
τρέλας μου και πάνω σε αυτή τη τρέλα θα το ξαναπώ: Δε θέλω να γεράσω ποτέ. Τα
γηρατειά, εκτός της «σοφίας» και της «στερνής μου γνώσης» θα μου πάρουν τον
εαυτό μου μακριά, θα με αλλάξουν, θα με ρουφήξουν.
Μα εγώ το
θέλω το χαμόγελό μου. Δε θέλω να γίνω
από εκείνες που ξυπνούν για να μαγειρέψουν και να πλέξουν ζιπουνάκια για τα
εγγόνια τους. Θέλω να είμαι εκείνη, που μέχρι όσο με αντέχουν τα πόδια μου-
μόνη μου ή με τον σύντροφό μου- θα παίρνουμε τον κώλο μας και θα γνωρίζουμε
πράγματα και μέρη που δε ξέρουμε. Θα βγαίνουμε από το σπίτι τα μεσάνυχτα, θα
βουτάμε ενστικτωδώς στα παγωμένα νερά της θάλασσας, μήνα Δεκέμβρη, χωρίς να
φοβόμαστε μη μείνουμε στον τόπο από ανακοπή και θα καταλήγουμε να τρώμε πατσά
για να στυλωθούμε, πριν γυρίσουμε σπίτι μας για να κάνουμε έρωτα από καύλα και
όχι από υποχρέωση.
Όμως θα γεράσω. Ας είναι τουλάχιστον
στο σώμα μόνο. Ας
μείνει το μυαλό μου για πάντα νέο και τρελιάρικο, να με ταξιδεύει στους
ωκεανούς που δε πρόλαβα να δω, να με πετάει πάνω από τις πέντε ηπείρους και να
μου δείχνει όλα όσα δε πρόλαβα να ζήσω. Γιατί αν φτάσω στο σημείο να μην είμαι
ανεξάρτητη, αν το γήρας με καθηλώσει σε ένα κρεβάτι και κάνει τα παιδιά μου
νοσοκόμους μου, ο μεγαλύτερός μου φόβος θα είναι πια μπροστά μου. Θα τρέφετε
από εμένα. Θα με τρώει. Θα με κατασπαράζει.
Δε θέλω να γεράσω ποτέ. Γι’ αυτό
εφοδιάζω το νου μου με όση νιότη μπορεί να αντέξει. Όσο για το σώμα… έχω κανονίσει
να φανεί σαν ατύχημα!
Δε γεννήθηκε καλοκαίρι, μα έφερε το καλοκαίρι στη ζωή μου. Το παιδί μου, το καμάρι μου, το ομορφότερο παιδί του κόσμου.
Είχαμε προγραμματίσει ραντεβού με τον γυναικολόγο για την γέννα και ήμασταν στην ώρα μας, αλλά χρειάστηκε να περιμένει λίγο γιατί ένα άλλο παιδάκι βιαζόταν περισσότερο να βγει.
Όταν την αντίκρισα για πρώτη φορά, ένα τσουνάμι γλύκας ξεχύθηκε από τα μάτια της, που με πλημμύρισε με αγάπη. Δάκρυσα ασυναίσθητα και δε μπορούσα να σταματήσω με τίποτα.
Μου την έδωσαν να την κρατήσω και όταν το απαλό της δερματάκι με ακούμπησε, ένιωσα τέτοιο δέος για το μικρό θαύμα που κρατούσα μέσα στην αγκαλιά μου.
Έμοιαζε τόσο εύθραυστη, αλλά δεν ήταν. Ήταν ένα μικρό αγγελούδι, που είχε όμως και λίγο ζαβολιά μέσα της, καθώς κάθε που έκλεινα τα μάτια μου εκείνη άρχιζε να κλαίει γοερά.
Πεινούσετο μωρό μουκαι το μητρικό γάλα δεν της έφτανε. Αυτό ήταν.
Επιστρέψαμε στο σπίτι μας πανευτυχείς και δε την έχανα λεπτό από τα μάτια μου. Το άρωμα της ήταν το καλύτερο του κόσμου. Κανένα άλλο παιδί δε μύριζε τόσο όμορφα.
Τα μαλλάκια της που ήταν τόσο απαλά και μεταξένια έμπλεκαν μικροσκοπικές μπουκλίτσες πάνω στο μαλακό ευαίσθητο κεφαλάκι της και άρχισαν πολύ γρήγορα να μακραίνουν.
Μπορεί να μην είναι δικό μου παιδί, αλλά κατέχει ένα μεγάλο μου κομμάτι. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφάσισα να γίνω κατά κάποιον τρόπο μητέρα της. Δε μου έφτανε να είμαι απλά θεία της.
Μερικούς μήνες μετά έγινα πνευματική της μητέρα ξορκίζοντας κάθε κακό από πάνω της. Είχα την τιμή να της δώσω το υπέροχο ονοματάκι της και να υποσχεθώ να την προστατεύω και να πορεύομαι πλάι της, να είμαι εκεί όποτε με χρειάζεται.
Όταν με κοιτάζει με αυτά τα ματάκια, τα γεμάτα όνειρα και χαμόγελο και φωνάζει όλο χαρά «νονούλα» τρελαίνομαι από τη χαρά μου. Ακόμα και όταν γκρινιάζει και γίνεται δύστροπη, ακόμα και όταν χτυπιέται κάτω για να περάσει το δικό της, εγώ λιώνω.
Όταν έρχεται και με αγκαλιάζει στο άσχετο, νιώθω πάλι εκείνη την πλημμύρα αγάπης που ένιωσα όταν την πρωτοπήρα αγκαλιά. Θέλω να είναι πάντα καλά και να μην την πειράξει κανείς. Αν τολμήσει κάποιος να την πειράξει, θα έχει να κάνει μαζί μου, κι εγώ όταν τα παίρνω βγάζω κάτι νύχια γαμψά σαν του αετού.
Αυτό το παιδί είναι και δικό μου παιδί, ό,τι και να λέτε. Είναι ο λόγος που ξυπνάω τα πρωινά, και το χαμόγελο της μπορεί να μου φτιάξει την ημέρα ό,τι και αν έχει γίνει, ακόμα κι αν ο κόσμος γύρω μου καταστρέφεται.
Θα την κρατάω πάντα ασφαλή και θα της μαθαίνω πράγματα. Όπως της έμαθα να τρώει ψάρι και αυγό ή να πλατσουρίζει τα ποδαράκια της στη θάλασσα για να έρθει κοντά μου. Όπως της έμαθα να ζωγραφίζει μένοντας μέσα στις γραμμές και τα πάει περίφημα.
Θα είμαι εκεί να την συμβουλεύω όταν θα ερωτευτεί και να την παρηγορώ όταν τσακωθεί με κάποια φίλη της. Θα είμαι εκεί όταν θα χαίρεται και όταν θα λυπάται, γιατί αυτή έφερε το καλοκαίρι στη ζωή μου και το κράτησε εκεί.
Ήρθε και έφερε το γέλιο, την αγάπη, τις αγκαλιές της και κόλλησε έναν μόνιμο ήλιο στον γκρίζο ουρανό της ζωής μου.
Κι αν θέλω να της πω δυο λόγια είναι αυτά: «Σε ευχαριστώ καλοκαιράκι μου που ήρθες και έδωσες γεύση και νόημα στη ζωή μου. Σε ευχαριστώ που είσαι αυτή που είσαι και στολίζεις τις μέρες μου. Σε αγαπώ πολύ». Όλα τα άλλα τα ξέρει.
Μεγάλη μέρα η Δευτέρα και ο καφές ποτέ δεν είναι αρκετός. Ειδικά ο καλός καφές. Και μπορεί να είναι απόγευμα, αλλά έχουμε ακόμα ώρες μέχρι τα μεσάνυχτα!
Έτσι πίνω κι εγώ ένα δεύτερο καφέ, καλό χαρμάνι, μυρωδάτο με υπέροχα αφράτη φυτική κρέμα (παρ' όλο που αποφεύγω να συνδυάζω καφέ με γάλα) και σας γράφω, προσπαθώντας να διατηρήσω το χαμόγελο και την αισιοδοξία μου.
Μια πολύχρωμη πιπερίτσα στη γλάστρα απέναντί μου, μου χαμογελάει. Όταν πιάσει να περνάει ο καιρός της και να ξεραίνεται, θα την τρίψω και θα κάνω το δικό μου τσίλι.
Έτσι τον χειμώνα, ίσως αντικαταστήσω κάποιες μέρες τον καφέ με ζεστή σοκολάτα με λίγο τσίλι και δύο μόνο σταγόνες ρούμι. Αν δε το έχετε δοκιμάσει, προτείνω πως θα 'πρεπε.
Χτυπάει το τηλέφωνο τώρα. Μια ρουφηξιά καφέ θα μου δώσει ενέργεια για μια ακόμη δύσκολη συνομιλία. Ή ίσως να είναι και εύκολη. Έτσι θέλω να σκέφτομαι. Ας το σηκώσω τώρα.
Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να ζηλεύει όταν βλέπει ταξιδιώτες ή ακόμα καλύτερα όταν τους ακούς να αφηγούνται- όλο έπαρση, είναι η αλήθεια- ιστορίες από τα μέρη που επισκέφθηκαν;
Νιώθεις κάθε φορά που τους ακούς έτοιμος να αρπάξεις τη βαλίτσα σου και να φύγεις με τους φίλους σου για Κάιρο που λέει και το άσμα; Κάν’ το, λοιπόν. Μια απόφαση είναι.
«Ακούγεται πολύ εύκολο, όμως δεν είναι», θα απαντήσεις. Όντως. Δεν είναι απλή υπόθεση να ξεκινήσεις να πας ένα ταξίδι, αλλά αν ακολουθήσεις μερικά απλά και μεθοδικά βηματάκια, θα βρίσκεσαι κάθε μέρα πιο κοντά στην ελευθερία και τις εμπειρίες που προσφέρει ένα ταξίδι.
Αρχικά, πρέπει να βάλεις καλά στο μυαλό σου πως δεν ταξιδεύει μόνο εκείνος που πάει στο εξωτερικό. Η Ελλάδα έχει πάρα πολύ όμορφα μέρη που ποτέ δεν έχεις δει και σε περιμένουν να εξερευνήσεις. Μη ξεχνάς, άλλωστε, πως πολλοί αλλοεθνείς επιλέγουν τη δική μας χώρα ως ταξιδιωτικό προορισμό. Εμείς γιατί να τη σνομπάρουμε;
Πρώτος και κύριος προβληματισμός όταν σκεπτόμαστε να ταξιδέψουμε είναι- ιδίως στην εποχή που διανύουμε- το οικονομικό και το πόσα χρήματα μπορούμε να ξοδέψουμε στο ταξίδι που σκοπεύουμε να κάνουμε. Εδώ χρειάζεται η περισσότερη οργάνωση και μεθοδικότητα.
Ξεκίνα κάνοντας υπολογισμούς. Υπολόγισε τον ετήσιο μισθό σου και αφού τελειώσεις, αποφάσισε περίπου πόσα χρήματα θέλεις ή μάλλον μπορείς, να διαθέσεις για το ταξίδι σου. Γύρω απ’ αυτό το ποσό θα κινηθείς στην οργάνωση του υπόλοιπου προγράμματός σου.
Έπειτα, πριν κάνεις οτιδήποτε άλλο πάρε έναν κουμπαρά (που δεν ανοίγει από κάτω, παρά μόνο άμα σπάσει) και βάλ' τον σε περίοπτη θέση γράφοντας πάνω με μεγάλα ζωηρά γράμματα ένα σλόγκαν που θα σε παρακινεί να αποταμιεύεις.
Από κάπου εδώ, λοιπόν, ξεκινάει η περιπέτειά σου. Γιατί περιπέτεια και εμπειρία δεν είναι μόνο το ταξίδι αλλά και η προετοιμασία του. Όταν βέβαια διαθέτεις χρήμα, η πολλή λεπτομέρεια και προετοιμασία δεν είναι απαραίτητα. Κλείνεις εισιτήρια και δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο και αποχωρείς και την ίδια στιγμή.
Όμως έχει άλλο γούστο (είτε έχεις είτε δεν έχεις χρήματα) να ψάξεις τον προορισμό σου προσεχτικά. Τι θέλεις να δεις, τι θέλεις να πάρεις από το ταξίδι σου; Σε νοιάζει κάποια συγκεκριμένη πόλη ή χώρα ή θεωρείς πως κάθε μέρος έχει κάτι να σου δώσει;
Δεν περιμένουμε όλοι το ίδιο από τα ταξίδια που θέλουμε να κάνουμε. Είσαι ταξιδιώτης ή είσαι τουρίστας; Θέλεις άνεση και χαλάρωση ή προτιμάς λίγο ρίσκο και είσαι πρόθυμος να σπαταλήσεις ενέργεια; Θέλεις να πάρεις αεροπλάνο ή να πας οδικώς; Θέλεις να μείνεις σε ξενοδοχείο ή είσαι ανοιχτός σε εναλλακτικές προτάσεις διαμονής; Θέλεις να κάνεις ένα συνηθισμένο ταξίδι ή κάτι έξω από τη σφαίρα του καθημερινού και προβλέψιμου;
Εγώ θα πάρω τον δρόμο της εμπειρίας, γιατί αυτό είναι που ζηλεύουμε συνήθως στις αφηγήσεις των ταξιδευτών. Όπως έχω πει σε προηγούμενα άρθρα μου δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ταξιδέψεις, ούτε τα ξενοδοχεία είναι η μόνη λύση στο ζήτημα της διαμονής.
Τώρα, ας υποθέσουμε πως βρήκες τον προορισμό σου. Είτε τον επέλεξες επειδή βρήκες τα εισιτήρια σε προσφορά είτε επειδή είναι ένα μέρος που πάντα ήθελες να επισκεφθείς, κάνε μια έρευνα σχετικά με το τι μπορείς να βρεις και να κάνεις εκεί.
Λάβε υπόψη τα ενδιαφέροντά σου και κάνε την ανάλογη έρευνα. Κάπως έτσι θα καταλήξεις σε ένα μικρό προγραμματάκι για το ταξίδι σου, το οποίο βέβαια μπορεί να μην ακολουθήσεις ούτε στο ελάχιστο, αλλά είναι ωραίο να ξέρεις τουλάχιστον τι δυνατότητες υπάρχουν σε κάθε προορισμό.
Η έρευνα και το πρόγραμμα θα σε βοηθήσει επίσης στον οικονομικό προγραμματισμό σου, καθώς έτσι θα ξέρεις πότε υπάρχει κάποιο μουσείο, κάποιο φεστιβάλ ή κάποια δραστηριότητα με ελεύθερη είσοδο. Μη ξεχάσεις να κοιτάξεις και τι τιμές παίζουν στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ώστε να είσαι προετοιμασμένος για όλα.
Τώρα, μένει να αποφασίσεις με τι μέσα θα κινηθείς για να φτάσεις στον προορισμό σου και που θα μείνεις. Και τα δυο είναι καθαρά στη δική σου κρίση και οικονομική δυνατότητα. Μπορείς να πάρεις το αεροπλάνο ή το τρένο, το αμάξι ή ένα τροχόσπιτο, τη μηχανή σου ή ακόμη και ένα ποδήλατο.
Μπορείς να πάρεις πλοίο ή αερόστατο, λεωφορείο ή και τρίκυκλο ακόμη αν γουστάρεις. Μπορεί να τα χρησιμοποιήσεις και όλα, άλλωστε κι αυτό εμπειρία είναι. Μην αποκλείεις τίποτα. Ό,τι μέσο και να χρησιμοποιήσεις θα συναντήσεις ανθρώπους και θα ζήσεις μια μικρή ιστορία μαζί τους μέχρι να φτάσετε τον προορισμό σας.
Όσον αφορά τη διαμονή σκέψου πως θα ήταν να ξέφευγες λίγο από τα κλασικά. Μη κλείσεις δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο. Δοκίμασε για αλλαγή ένα hostel ή τη διανυκτέρευση σε μια σκηνή (όπου οι συνθήκες και το μέρος το επιτρέπουν). Μπορείς επίσης να γίνεις couchsurfer και να μην πληρώσεις τίποτε για τη διαμονή σου. Για το couchsurfing θα σου μιλήσω την επόμενη φορά.
Επέλεξε σοφά και ζήσε τρελά. Μίλα με τους ανθρώπους που συναντάς. Μη κρύβεσαι πίσω από τον χάρτη σου. Κάτσε μαζί τους για ένα δροσερό ρόφημα στο πάρκο απέναντι από τη Sagrada Familia αντί να μπεις μέσα. Ίσως πάρεις περισσότερα από αυτόν τον άνθρωπο, απ’ ότι από το δημιούργημα του Gaudi.
Χόρεψε με τους ντόπιους σε τοπικές γιορτές και δοκίμασε τα παραδοσιακά φαγητά και ποτά τους. Χαμογέλα τους και αγκάλιασε τους. Θα σε οδηγήσουν σε εμπειρίες μοναδικές, απρόσμενες, που δε περίμενες να ζήσεις.
Σε κάθε σου ταξίδι, κάνε κάτι που δε θα έκανες πίσω στην πόλη σου. Απελευθερώσου από ταμπού και προκαταλήψεις. Δοκίμασε κάτι καινούριο. Ο κόσμος είναι γεμάτος γεύσεις, αρώματα και μυρωδιές που σε περιμένουν. Ο κόσμος έχει να σου δώσει ομορφιά.
Ταξίδεψε, άνθρωπε. Μη κάθεσαι σπίτι σου.
Η καινούργια smart TV που αγόρασες δε θα έχει ποτέ την υψηλή ευκρίνεια της πραγματικής ζωής. Όσο ζωντανά και αν φαίνονται τα ντοκιμαντέρ και οι ταξιδιωτικές εκπομπές, δεν τα ζεις ο ίδιος.
Αντί να κάθεσαι και να ζηλεύεις, κάνε το ταξίδι προτεραιότητα. Κανένας πλούτος και κανένα υλικό αγαθό δε θα μπορεί να συναγωνιστεί τον πλούτο που θα σου αφήσουν τα ταξίδια σου. Εσύ δε μένει τίποτε άλλο παρά να τα κάνεις. Πρώτη δημοσίευση: www.mindthetrap.gr
Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Μπλε και γενικότερα. Έχει τέτοια δύναμη αυτό το κομμάτι επάνω μου. Έχει ένταση μα και ηρεμία. Έχει πάθος κι έρωτα. Έχει αυτό που σε κάνει να θες να τα κάνεις όλα πουτάνα και να μείνεις εκεί που λέει η καρδιά σου. Αγαπημένος μου στίχος "Μάρτιο θυμίζεις, πώς να σε προβλέψω;".
