Σήμερα, μετά από τόσο καιρό απουσίας, σας έχω κάτι νέο. Πως θα σας φαινόταν να συζητήσουμε μια ταινία;
Μια ταινία ελληνική, κάπως παλιά, αλλά και τόσο σύγχρονη συνάμα.
Μια ταινία που από πολλούς χαρακτηρίστηκε «παράξενη».
Ίσως γιατί κάποιοι δεν την κατάλαβαν, ή δεν θέλησαν να την καταλάβουν ή ίσως ακόμα δεν ήταν σε θέση να την καταλάβουν ή δεν την είδαν τη σωστή στιγμή, με τη δέουσα προσήλωση και διάθεση. Πρόκειται για την ταινία «Φτηνά τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη.
Πόσοι την έχετε δει; Τι γεύση σας άφησε; Τι σας έμεινε από την ταινία; Η μουσική; Η ατμόσφαιρα; Κάποιο απόσπασμα;
Παραθέτω πιο κάτω, το δικό μου αγαπημένο απόσπασμα:
«Θα ‘θελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα να αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές. Όταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου. Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια… Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουνε αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα».
Στην έκθεση «Το βιβλίο ως έργο τέχνης» 37 καλλιτέχνες παρουσιάζουν πάνω από 80 χειροποίητα βιβλία- έργα τέχνης
Όταν ακούμε τη λέξη «βιβλίο» συνειρμικά ταξιδεύουμε σε ιστορίες που έχουμε διαβάσει, στα αγαπημένα μας μυθιστορήματα, στο βιβλίο εκείνο που μας συνοδεύει στο δρόμο για τη δουλειά ή στη χιλιοτσαλακωμένη πια έκδοση που είχαμε μαζί μας στις διακοπές και τα ταξίδια. Είναι φορές όμως που η έννοια του βιβλίου αποκτά μια άλλη διάσταση και μετατρέπεται σε έναν λευκό καμβά ιδεών και δημιουργίας.
Το βράδυ της Πέμπτης 22 Σεπτεμβρίου βρεθήκαμε στα εγκαίνια της έκθεσης «Το βιβλίο ως έργο τέχνης», που φιλοξενείται για λίγες ημέρες στο κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και είδαμε τα βιβλία από μια τελείως διαφορετική οπτική απ΄ ό,τι έχουμε συνηθίσει. 37 καλλιτέχνες παρουσιάζουν περισσότερα από 80 χειροποίητα έργα τέχνης σε διάφορα υλικά και μεγέθη, με αφετηρία το βιβλίο ως μορφή.
Μπαίνοντας στην έκθεση αντικρίζουμε ένα τρισδιάστατο βιβλίο – γλυπτό, που παραπέμπει σε ιστιοφόρο, με τα πανιά του απλωμένα και την πλώρη του να ξεπροβάλλει, έτσι όπως είναι σμιλευμένη από τις σελίδες του βιβλίου. Καθώς προχωράμε ανάμεσα στα εκθέματα, ανακαλύπτουμε βιβλία σε όλα τα πιθανά σχέδια και σχήματα που μπορεί να βάλει ο νους. Βιβλία που ανοίγουν και απλώνονται σαν βεντάλιες, άλλα με σελίδες φτιαγμένες από σύρμα και άλλα ζωγραφισμένα σε όλες τους τις όψεις.
Η έκθεση μάς εισάγει σε μια διαφορετική μορφή τέχνης που δεν έχει διαδοθεί ακόμη σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα, τα λεγόμενα artists’ books. Πρόκειται για ένα μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, έχοντας τις ρίζες του σε ρεύματα όπως ο φουτουρισμός και ο κονστρουκτιβισμός και εξελίχθηκε σε ένα πρωτότυπο και διαφορετικό τρόπο προβολής εννοιών και ιδεών που απασχολούν τον καλλιτέχνη.
«Η ιδέα αυτή στο εξωτερικό έχει πολύ μεγάλη κίνηση» μάς λέει η Φιόνα Μουζακίτη, επιμελήτρια της έκθεσης, « ιδιαίτερα στην Αμερική κάθε μουσείο και κάθε βιβλιοθήκη έχει ένα παρόμοιο καλλιτεχνικό κομμάτι το οποίο εκτίθεται κατά καιρούς στο κοινό, η Tate έχει ολόκληρη συλλογή που φιλοξενεί. Έτσι κάνουμε και εμείς μία προσπάθεια να την εντάξουμε και εδώ, στο δικό μας πλαίσιο».
Από τις πιο ωραίες πτυχές τη έκθεσης είναι η διάδραση που μπορούν να έχουν οι επισκέπτες με τα εκθέματα. Ενώ στις πιο πολλές συλλογές έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε παντού ταμπελίτσες «Μην αγγίζετε», στη συγκεκριμένη καλούμαστε να ξεφυλλίσουμε τα βιβλία, να παίξουμε μαζί τους και να αγγίξουμε όλες τους τις όψεις που μας εξάπτουν την περιέργεια, έτσι ιδιαίτερα όπως έχουν φτιαχτεί.
Άλλωστε, πέρα από έργα τέχνης είναι βιβλία, που έχουν να μας πουν τις δικές τους ιστορίες και περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.
Info έκθεσης:Το Βιβλίο ως Έργο Τέχνης | 22 – 25 Σεπτεμβρίου 2016 | Κτήριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων| Είσοδος ελεύθερη
Το «Μικρό Παρίσι των Αθηνών» επιστρέφει για 4η χρονιά στους γνώριμους γαλλικούς δρόμους του κέντρου, με θέμα «Ομάδα και Τέχνες».
Μουσική, εικαστικές και φωτογραφικές εκθέσεις, street art, θέατρο και βαριετέ, δράσεις και παραστατικές τέχνες δρόμου, διαλέξεις, “tables rondes” και “rendez vous sociaux”, εκπαιδευτικά προγράμματα, petanque και άλλα παιχνίδια, φιλοξενεί το «4ο Μικρό Παρίσι των Αθηνών», το πολυ-φεστιβάλ που συνδιοργανώνουν για φέτος το Αθηναϊκό καλλιτεχνικό δίκτυο, ο Οργανισμός πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων και η Περιφέρεια Αττικής, με την υποστήριξη της Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα και του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας.
Το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί από 6 έως 16 Οκτωβρίου 2016, στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου, κάτω από την πλατεία Ομονοίας, γύρω από την πλατεία Βάθης και την πλατεία Καραϊσκάκη, μέχρι τον σταθμό Λαρίσης, όπου οι περισσότεροι δρόμοι έχουν γαλλικά ονόματα και, όπου, εδώ και χρόνια, συναντώνται ο αθηναϊκός αστικός πολιτισμός, η ελληνική λαϊκή παράδοση, και οι κουλτούρες των μεταναστών, ταξιδιωτών και επισκεπτών.
Για 10 ημέρες θα παρελάσουν πάνω από 500 καλλιτέχνες, δημιουργοί και άνθρωποι του πνεύματος από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σε περισσότερα από 40 επιλεγμένα σημεία (δρόμοι, πλατείες, θέατρα, ωδεία, σχολεία, γκαλερί, μουσικά μπιστρό, ξενοδοχεία, πάρκα, νεοκλασσικά-ιστορικά κτίρια και άλλοι εναλλακτικοί χώροι).
Στιγμιότυπο από την έναρξη του Μικρού Παρισιού 2015 και το flashmob στο μετρό του Συντάγματος
50 συναυλίες σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους, 11 θεατρικές παραστάσεις, 4 γκαλερί με ομαδικές εκθέσεις εικαστικών δημιουργών, 2 εκθέσεις φωτογραφίας, παραστάσεις τσίρκο, χοροθέατρο και θέατρο δρόμου, ανοιχτά πάρτυ, πολιτιστικές παρεμβάσεις και αξιοποιήσεις ελεύθερων χώρων, 7 διαλέξεις ή στρογγυλά τραπέζια, πολλές δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα στα «ανοιχτά» σχολεία, θα ακολουθήσουν την πολυ-διαδραστική έναρξη του φεστιβάλ την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου στις 12 το μεσημέρι.
Info Eπικοινωνία: athensartnetwork@gmail.com Πληροφορίες: www.athensartnetwork.gr Γραφεία: Ξενοδοχείο Νοvotel Athens, Mιχαήλ Βόδα 4-6 Αθήνα. Ώρες λειτουργίας 12.00-15.00 καθημερινά από Δευτέρα έως Σάββατο
Νόμιζα πως ο πρώτος ο έρωτας, ο μεγάλος,
αυτός για τον οποίο έχουν γραφτεί τόσα μυθιστορήματα και αναρίθμητα ποιήματα,
αυτός που έκανε πολλούς να καρδιοχτυπήσουν δυνατά απλά δεν υπάρχει. Αλλά ήμουν
μικρή ακόμη, κι έκανα λάθος.
Ο έρωτας ο πρώτος, ο μεγάλος, ο δυνατός,
αυτός που θα σε κάνει να μη θέλεις να πλυθείς για να μη φύγει από πάνω σου το
άγγιγμα του, να μη θέλεις να φας γιατί νιώθεις πως το στομάχι σου έχει γίνει
ένας σφιχτοδεμένος κόμπος, υπάρχει.Και τον έζησα.
Και όχι απλώς τον έζησα. Τον έκανα ένα με
το πετσί μου, τον φόρεσα σαν το αγαπημένο μου πουλόβερ που στο τέλος από το
πολύ φόρεμα γέμισε τρύπες και ξεχείλωσε. Τον τράβηξα από τα μαλλιά. Τον είχα
αγαπήσει τον πρώτο μου έρωτα. Κι ύστερα κατάλαβα πως πια αγαπούσα την ιδέα του.
Και πάντα θα την αγαπούσα.
Δε νόμιζα πως είμαι ικανή να αγαπήσω πια.
Ενθουσιαζόμουν με τους συντρόφους μου και τους φρόντιζα, μα ποτέ δε δινόμουν
ολοκληρωτικά. Τους έδινα να φάνε ένα κομμάτι μου κι έπειτα τραβούσα τον μεζέ
και τον έπαιρνα μακριά.
Μα μια μέρα κάτι μέσα μου άλλαξε. Ένιωσα
πράγματα που νόμιζα πως δε θα ένιωθα ποτέ ξανά. Δεν ήταν κάτι που είχα νιώσει
ακριβώς στο παρελθόν. Κάθετι που νιώθεις για κάποιον άνθρωπο, έχει κάτι
ξεχωριστό, όπως και ο άνθρωπος για τον οποίο το νιώθεις. Κι άρχισα να αναθεωρώ
για ακόμη μια φορά.
Μα ακόμα μου ήταν δύσκολο να πω όσα είχα
κλειδώσει μέσα μου. Οι λέξεις ανέβαιναν στο στόμα μου, έφταναν μέχρι τα χείλη
μου και γραπώνονταν εκεί προσπαθώντας να μην βγουν έξω. Και κρατήθηκαν γερά,
σαν κάποιον που κρατιέται από τον βράχο για να μην πέσει στον γκρεμό από κάτω.
Οι πράξεις λίγες· ίσως καλές, αλλά λίγες
μπροστά σε εκείνες που θα ήθελα. Μπροστά σε εκείνες που μπλόκαρα. Που ήθελα να
κάνω, αλλά δεν έκανα. Ποτέ δε θα μάθεις τι φταίει. Ίσως ούτε κι εγώ. Δεν είμαι
κακός άνθρωπος. Δεν το πιστεύω αυτό. Είμαι απλώς φοβισμένη, τρομοκρατημένη. Και
φταίω. Σαφώς και φταίω. Φταίω που σε σκέφτομαι και γράφω και νιώθω την
ταχυκαρδία στο στήθος μου, όπως θα ένιωθε μια πόρτα αν τη χτυπούσε κάποιος
φορώντας σιδερογροθιά. Φταίω που αφήνω αυτούς που με μεγάλωσαν να ρουφάνε από
μέσα μου τη ζωή που θέλω να ζήσω και να με αφήνουν με μερικά απομεινάρια, να
τρέφω αυταπάτες πως ζω έστω κάτι από αυτά που θα ήθελα να ζήσω.
Όταν μεγαλώνεις με περιορισμούς, θέλεις
συνεχώς να απαλλαχθείς από αυτούς. Αλλά έχεις μάθει να ζεις με αυτούς που
σχεδόν τους έχεις ανάγκη πια. Δεν σου είναι τόσο εύκολο να τους πετάξεις από
πάνω σου. Γίνεσαι ένας ψευτοεπαναστάτης, που βρίσκει πάντα έναν λόγο να
γκρινιάξει και βλέπει πάντα την αρνητική πλευρά των πραγμάτων. Που συνεχώς
φωνάζει και ωρύεται και είναι πάντα έτοιμος να τα παρατήσει όλα και να κάνει
την επανάστασή του, αλλά ποτέ δεν την κάνει· μένει πάντα στα λόγια.
Και μέσα από περιορισμούς και έλλειψη
υποστήριξης και εμφανούς αγάπης, νιώθεις πως δεν μπορείς να ζήσεις τίποτα που
να σε κάνει ευτυχισμένο. Κι έτσι όταν η ευτυχία έφτασε στα πόδια μου, την
έδιωξα για ακόμη μια φορά. Έφυγα από εσένα. Σε άφησα πίσω μη λογαριάζοντας την
ιδιαίτερη σχέση μας. Μην αφήνοντας το παραμύθι μας να ζήσει.
Και κάπως έτσι κατέληξα πως προκαλώ πόνο σε
ό, τι αγαπώ και το διώχνω μακριά. Ίσως για να μην του προκαλέσω
περισσότερο πόνο στο μέλλον ή ίσως γιατί βαθιά μέσα μου δε θέλω να είμαι
ευτυχισμένη, γιατί δεν έχω μάθει έτσι. Κατέληξα πως δεν είμαι καλοκαίρι, αλλά
το θλιβερό φθινόπωρο, που προϋπαντεί τον χειμώνα.
Κι έτσι κρατάω τη θλίψη μου σφιχτά και
ενίοτε την ανάγω στον υπερθετικό της. Τουλάχιστον έτσι ξέρω πως μένω εγώ και
αυτή μονάχα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη σχέση που έχω. Η γκόμενά μου. Και πρέπει
να δουλέψω τη σχέση μου μαζί της, να βρω το θάρρος να τη χωρίσω, να τη διώξω
μακριά μου, για να μπορέσω να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να κάνει μια
υγιή και επιτυχημένη σχέση. Ως τότε, απλώς θα τρέφω αυταπάτες πως μπορώ. Ως
τότε απλώς θα πληγώνω τον εαυτό μου και όσους προσπαθούν να με προσεγγίσουν και
να με κάνουν ευτυχισμένη.
Μα ακόμα και αν δουλέψω αυτή τη σχέση,
ακόμα και αν γνωρίσω κάποιον στο μέλλον. Κανείς δεν θα έχει όσα είχες εσύ.
Κανείς δε θα μου δώσει όσα μου έδωσες κι εγώ δε θα μπορέσω να του δώσω όσα
έδωσα σε εσένα.
Το μόνο που ξέρω όπως και να ‘χει είναι πως
όσο δουλεύω μαζί της, θα συνεχίσω να γράφω.
Θα γράφω για 'σένα, γραπτά που ποτέ δε θα
δεις. Κι ακόμα κι όταν οι σκέψεις μου δε θα είναι πια τόσο πρωτότυπες μετά από
κάποιο καιρό, εγώ θα συνεχίσω να γράφω και θα συνεχίσω να σκέφτομαι στιχάκια
και διάσπαρτες λεξούλες που ντύνουν όσα γυρνάνε μέσα στο μυαλό μου για εσένα.
Γιατί εσύ ήσουν ο φάρος μου, που με οδήγησε
μέσα από θύελλες, αλλά δεν ήθελα να θαμπώσω το φως σου παρασύροντάς το μέσα στη
μεγαλύτερη θύελλα- αυτή του μυαλού μου.
Με vintageκαι retroπινελιές στη διακόσμηση του, με
αναπαυτικούς καναπέδες για τους συνοδούς, υπέροχες κουρτίνες στα δοκιμαστήρια
κάνει ακόμα και τη δοκιμή των ρούχων διασκεδαστική.
Με ρούχα Ελλήνων σχεδιαστών, υπόσχεται να ντύσει τις μέρες και τις νύχτες σας. Από ένα
σικ midiφόρεμα για το γραφείο,
σε ένα σύνολο που θα σας συνοδεύσει στις κοινωνικές υποχρεώσεις και θα σας
βγάλει ασπροπρόσωπες.
Αλλά το Macacaoδε σταματάει εκεί. Έχει ρούχα για
κάθε ώρα, που αγκαλιάζουν το σώμα και αναδεικνύουν τα δυνατά του σημεία, αλλά
έχει και πολύ όμορφα και ιδιαίτερα αξεσουάρ και μερικά πολύ girlieπραγματάκια για να δωρίσετε στις φίλες
σας.
Οι
πωλήτριες πάντα πρόθυμες και χαμογελαστές, καταλαβαίνουν αμέσως το στυλ σας και
αν τους το ζητήσετε σας προτείνουν διάφορες επιλογές που σίγουρα θα σας
κερδίσουν.
Με λίγα
λόγια, το Macacaoείναι το ιδανικό μαγαζί για να πας
και να ευχαριστηθείς ψώνια και να ξέρεις μάλιστα ότι ψωνίζεις ελληνικά.
Βρίσκεται
στην Μητροπόλεως 91, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και το Σαββάτο 16 Απριλίου
στις 12:00 θα κάνει ταεγκαίνια του και θα σας περιμένει όλους εκεί! Κάντε like στη σελίδα του Macacao στο facebook για να ενημερώνεστε διαρκώς για ό,τι νεότερο: https://www.facebook.com/Porto.Carras.Macacao/?fref=ts
Εσύ, που δεν μοιάζεις με κανέναν. Γιατί κανείς άλλος δε κατάφερε ποτέ ως τώρα να με κάνει να νιώσω αυτό που ένιωθα για εσένα.
Κανείς δε κατάφερε, ούτε καν να επισκιάσει τον χώρο που καταλαμβάνεις στο μυαλό μου και στη καρδιά μου. Είναι δικός σου και θα είναι για πάντα. Γιατί ήσουν εσύ αυτός που ερωτεύτηκα τόσο έντονα, που πλέον αμφιβάλλω, αν υπάρχουν αλλού τόσος έρωτας και τόση αγάπη μαζεμένα.
Μου έκλεψες το πρώτο μου φιλί, πίσω από το ιερό της εκκλησίας. Ακόμα το θυμάμαι.
Έχω μοιράσει πολλά φιλιά από τότε. Αλλά εκείνο το φιλί ήταν το κάτι άλλο. Ήταν κάτι που δε ξεχνιέται. Ένα φιλί όλο ένταση και χημεία. Ένα φιλί με γεύση έρωτα.
Με αρρώστησε. Τα πάντα γυρνούσαν γύρω μου, το στομάχι μου είχε γίνει κόμπος, νόμιζα πως θα πέσω κάτω.
Και έπεσα. Ομολογώ πως απέφευγα να φάω οτιδήποτε ή να πλυθώ εκείνη την ημέρα. Δεν ήθελα να χάσω τη γεύση σου, ούτε την αίσθησή σου. Ήθελα να κρατήσω αυτό το φιλί πάνω μου για πάντα.
Δεν είναι, όμως, μόνο εκείνο το φιλί -κι όσα ακολούθησαν- που δεν αλλάζω και δε συγκρίνω με κανένα, αλλά και ο έρωτας μαζί σου. Τότε που σου δόθηκα και μου δόθηκες. Που ενώθηκα μαζί σου και ένιωσα πιο πλήρης από ποτέ.
Ήταν τόσο όμορφο και φυσικό. Σα να ήταν προετοιμασμένο το σώμα μου για ‘σένα. Με άγγιζες και ριγούσα. Ενεργοποιούσες με μιας όλες μου τις αισθήσεις και με έκανες ολοένα και περισσότερο δική σου. Ζούσα μαζί σου το απόλυτο.
Όταν έλειπες, πονούσα. Ένιωθα την έλλειψη τόσο έντονη, που ήθελα να αρπάξω το τρένο από τη Θεσσαλονίκη και να έρθω στην Αθήνα. Αλλά τα χιλιόμετρα ήταν πολλά και αναγκαστικά έπρεπε να σε στερηθώ.
Όμως, κάποτε σε έδιωξα. Γιατί δε σε αγαπούσα μόνο εγώ πολύ, με αγαπούσες κι εσύ. Και κάποιες φορές η πολλή αγάπη, οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές.
Είχες αγκιστρωθεί πάνω μου πια. Είχαμε χάσει την ανεμελιά μας. Η ζήλια σου είχε αρχίσει να γίνεται παθολογική. Δεν μπορούσα να φοβάμαι για τη σωματική σου ακεραιότητα, κάθε φορά που τσακωνόμασταν.
Όταν εκείνη την ημέρα, πήγες να πηδήξεις από το μπαλκόνι, πέθανα χίλιες φορές μέσα μου, σκεπτόμενη τη συνέχεια. Και επειδή ακόμα σε αγαπούσα και ήθελα να διατηρήσω αυτή την όμορφη εικόνα στο μυαλό μου, σε έδιωξα.
Φέρθηκα σκληρά και ίσως εγωιστικά.
Όλος μου ο κόσμος γκρεμίστηκε. Ξέρω, το ίδιο και ο δικός σου. Πάνε τα σχέδια για κοινή ζωή, παιδιά, σκυλιά και πολύ έρωτα. Έμεινε, όμως, αυτός ο έρωτας μέσα μου.
Το ομολογώ τώρα, κανείς δε με άγγιξε ποτέ όπως εσύ.
Κανείς δεν άγγιξε τη ψυχή μου, το μυαλό μου, την καρδιά μου, το σώμα μου, όπως το έκανες εσύ. Και το βλέπω πολύ δύσκολο να το καταφέρει κάποιος. Κατέστρεψες κάποιους άντρες, που έτυχε να με αγαπήσουν, πολύ ή λίγο. Ακούνε το όνομά σου και βρίζουν.
Το ίδιο και η γυναίκα σου, απ’ ότι ακούω. Ακούει το όνομά μου και παθαίνει αναφυλαξία.
Κάθε που υποπτεύεται πως περνάω από το μυαλό σου, σου λέει πως δε σ’αγαπάει πια και σε χωρίζει. Μέχρι να θυμηθεί το αγγελούδι σας και να ξεχάσει εμένα και πάλι από την αρχή.
Εσύ έφτιαξες τη ζωή σου, αγάπη μου.
Προχώρησες και δηλώνεις περίτρανα παντρεμένος και δυστυχισμένος. Νόμιζες θα βρεις λύτρωση και παρηγοριά σε αυτόν τον γάμο. Κανένας, όμως, δε θα με σβήσει από μέσα σου και το ξέρεις. Εμείς σε αυτόν τον κόσμο, ανήκουμε ο ένας στον άλλο και ας βρισκόμαστε αλλού. Η σκέψη του ενός πάντα θα τρέχει, έστω και για λίγο, έστω και λιγότερο συχνά στον άλλο. Πάντα θα θυμάσαι και πάντα θα θυμάμαι, το ρίγος και το ανακάτεμα που μας έκανε ξεχωριστούς.
Δε με θλίβει, όμως, που δε σε έχω στη ζωή μου πια. Δε με επηρεάζει τόσο. Για μια ακόμα φορά θα μιλήσω εγωιστικά, αλλά μου φτάνει που κατάφερα να κρατήσω αυτή την καλή εικόνα, μέσα στα χρόνια. Ατόφια και ανεξίτηλη.
Τα άσχημα δε θέλω να τα σκέφτομαι. Γιατί μου έδωσες το προτέρημα να λέω πως στη ζωή μου έζησα τον αληθινό έρωτα και την πραγματική αγάπη και να με ζηλεύουν εκείνοι που βλέπουν το βλέμμα μου όταν το λέω.
Ζηλεύουν γιατί καταλαβαίνουν, ότι δεν αξιώθηκαν ακόμα να ζήσουν το απόλυτο και είναι βουτηγμένοι στα νερόβραστα.
Σε ευχαριστώ πολύ, λοιπόν, που μου 'μαθες τον έρωτα. Και ας μου τον πήρες όλο εσύ και νιώθω πως πια δεν έχω να δώσω άλλον.
Και κάτι ακόμα.
Θυμάσαι που ακούγαμε Μαχαιρίτσα και λέγαμε πως μαζί θα πεθάνουμε εμείς, ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι, σαν τον «Μ’ αγαπάς» και την «Σ’ αγαπώ», φυσώντας ο ένας την πνοή του στο στόμα του άλλου;
Την επόμενη μέρα πήγες και τύπωσες μπλούζες. Απόψε λοιπόν, κοιμάμαι και σε φοράω «Σ’ αγαπώ μου»!
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) θεσπίστηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τηρείται παγκόσμια. Γιορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν είναι τυχαία καθ’ ότι συνδέεται με την υιοθέτηση από το διεθνή οργανισμό στις 3 Δεκεμβρίου 1982 του προγράμματος δράσης για τα ΑΜΕΑ, το οποίο οδήγησε στην υπογραφή της διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στις 30 Μαρτίου 2007.
Η ημέρα αυτή δίνει στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες την ευκαιρία να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. Δίνει ακόμα την ευκαιρία να δωθεί η απαραίτητη έμφαση στην ισότητα που πρέπει να έχουν αυτά τα άτομα όσον αφορά στις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται και επίσης να δοθεί η δέουσα σημασία στην πρόληψη και την αποκατάσταση των αναπηριών. Στόχος όλων αυτών είναι τα άτομα με αναπηρία να μην περιθωριοποιούνται και να αυξάνεται διαρκώς ο βαθμός ένταξής τους σε όλους τους τομείς και από κάθε πτυχή.Είναι δυστυχώς λυπηρό, αλλά γεγονός πως γύρω στο 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από κάποιας μορφής αναπηρία, το 80% των οποίων ζει στις αναπτυσσόμενες χώρες. Είναι ακόμα πιο λυπηρό ότι στις μέρες μας και ενώ υπάρχουν βλέψεις και δυνατότητες για κάποιες υποτυπώδεις υποδομές και διατάξεις προστασίας της ισότητας των ατόμων με αναπηρία, δεν τηρείται σχεδόν τίποτα. Για να μην πάμε όμως μακριά, στο κατά πόσο είναι εύκολο να διασφαλίσει την συμμετοχή του ένα ΑΜΕΑ σε θέματα πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής σημασίας, ας δούμε το κατά πόσο είναι εύκολο να διασφαλίσει μια θέση εργασίας. Δεν είναι! Και δυστυχώς όλα ξεκινάνε από πολύ πιο θεμελιώδη ζητήματα. Δεν υπάρχουν αρχικά υποδομές για πρόσβαση ΑΜΕΑ σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα. Ή ακόμα και αν υπάρχουν, πολλές φορές κάποιος ασυνείδητος θα έχει μπλοκάρει την είσοδο. Πολλοί συμπολίτες, τους κοιτάνε περίεργα και τους θεωρούν υποδεέστερους. Δυστυχώς οι προκαταλήψεις υπάρχουν ακόμα και κάθε τι το διαφορετικό που μας ξενίζει, πολλοί δεν το δεχόμαστε. Όσες παγκόσμιες μέρες και αν θεσπιστούν, όσα και να κάνει το κράτος είτε από υποχρέωση είτε από κοινωνική ευθύνη και ευαισθητοποίηση αν δεν ξεκινήσουμε εμείς να φερόμαστε στα ΑΜΕΑ ισότιμα- με μόνη διαφορά, να σεβόμαστε τις υποδομές που έχουν γίνει για ευκολότερη πρόσβασή τους σε κτίρια, πεζοδρόμια και θέσεις παρκαρίσματος- τόσο το πρόβλημα θα υπάρχει και θα υποβόσκει. Η αναπηρία μπορεί να είναι κάτι που φαντάζει μακρινό σε όσους δεν το έχουν βιώσει είτε σε πολύ προσωπικό επίπεδο είτε σε κάποιον οικείο τους, αλλά δε σημαίνει πως δεν υπάρχει και πως πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να γινόμαστε θεατές. Αύριο μπορεί να συμβεί κάτι σε κάποιον δικό μας ή ακόμα και σε εμάς. Πρέπει να έχουμε εμπειρία κάποιου πράγματος για να μπορέσουμε να το κατανοήσουμε; Ας γίνει αυτή η ημέρα κίνητρο και τροφή για σκέψη για όλους είτε έχουν κάποια αναπηρία είτε όχι. Αν δεν μάθουμε πρώτα εμείς να συνυπάρχουμε αρμονικά, οι υποδομές λίγα μπορούν να προσφέρουν. Και όσοι είστε έξω από τον χορό- και ελπίζω ποτέ σας να μην μπείτε- να ξέρετε πως τα άτομα με αναπηρίες έχουν πολύ περισσότερες δυνατότητες από αυτές που νομίζουμε. Γιατί δεν υστερούν σε τίποτα. Εχθές είχα πάει σε μια καταπληκτική χορευτική παράσταση. Ο Τάκης χόρεψε με την Μαρίνα το ωραιότερο ταγκό που έχω δει. Δίπλα μου καθόταν η μητέρα του, δικηγόρος από τις λίγες. Άκουγε τα χειροκροτήματα και καμάρωνε για το παιδί της, που κατάφερε να γίνει χορευτής παρόλο που ένα τροχαίο τον κάθισε στην καρέκλα. Δεν λυπήθηκε που δεν μπορούσε να τον δει. Της έφτανε που ήταν αυτός στην σκηνή και αυτή εκεί να τον στηρίζει και να ακούει το χειροκρότημα…
Έχετε ερωτευτεί ποτέ; Μα τι ρωτάω; Και ποιος δεν έχει; Οι περιπτώσεις που αποτελούν εξαίρεση μπορούν πιστεύω να μετρηθούν στα δάχτυλα μερικών μόνο από εμάς.
Θα θυμάστε λογικά κάτι από κάθε φορά που νιώσατε ερωτευμένοι. Κάποιες στιγμές από εκείνες τις σχέσεις που σας έκαναν να νιώσετε έτσι. Ή πάλι μπορεί και να μην θυμάστε.
Για τον πρώτο δυνατό έρωτα όμως τι ισχύει; Ξεχνιέται ποτέ;
Ε, όχι. Ο πρώτος δυνατός έρωτας δεν ξεχνιέται.
Και γιατί δεν ξεχνιέται; Γιατί είναι εκείνος ο έρωτας που θα σου γεννήσει πρωτόγνωρα συναισθήματα, τα οποία πριν, δεν πίστευες καν πως μπορεί να υπάρχουν. Έβλεπες τους γύρω σου που το βίωναν και τους θεωρούσες υπερβολικούς.
Μπορεί ακόμα, να έρθει από το πουθενά και να σε αρρωστήσει με την έντασή του. Να σε παρασύρει να ζήσεις πράγματα που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έπαιρνες απόφαση να ζήσεις. Να δεις τον εαυτό σου να μεταλλάσσεται, έτσι όπως δεν θα περίμενες ποτέ.
Έρχεται λοιπόν, ο πρώτος δυνατός έρωτας και πέφτεις με τα μούτρα.
Εξιδανικεύεις την σχέση και νομίζεις πως όμοια της δεν θα ξαναβρείς. Τον νιώθεις στο πετσί σου.
Διοχετεύεις όλη σου την ενέργεια πάνω του. Ο κόσμος σου περιστρέφεται γύρω από αυτή την απρόσμενη έκρηξη που σε καίει αργά, αλλά το απολαμβάνεις και αφήνεσαι να καείς στην λάβα που τρέχει πίσω σου.
Παραδίδεσαι ψυχή τε και σώματι και νιώθεις τις αντιστάσεις σου όχι απλώς μειωμένες, αλλά τελείως αποδυναμωμένες. Αυτός ο έρωτας θα σε έχει δικό του για πάντα.
Δέσμιο όλων αυτών που σε προκάλεσε να νιώσεις. Έχει αφήσει τα σημάδια του στο σώμα σου, όπως το πυρωμένο σίδερο που μαρκάρει τα άλογα.
Δεν είναι ένας απλός περαστικός από τη ζωή σου. Ήρθε μια φορά και μένει για πάντα.
Κατοικεί μέσα σου. Σαν ανάμνηση γλυκιά, σαν θύμηση της νιότης και της τρέλας, σαν να πέρασες από έναν ανεμοστρόβιλο και να είδες μέσα του όλα όσα είχε παρασύρει.
Και όταν βγήκες ζωντανός από εκεί μέσα, πώς να ξεχάσεις όλα αυτά που είδες και δεν θα ξαναδείς;
Πόσες σχέσεις έκαψε η ανάμνηση του; Πόσους άλλους έρωτες απαρνηθήκαμε ή διώξαμε γιατί απλά δε μας γέμιζαν το μάτι, εν συγκρίσει πάντα με αυτόν, τον ένα πρώτο και δυνατό;
Η συναισθηματική ευφορία που μας προκαλεί μπορεί να βλάψει σημαντικά τις επόμενες σχέσεις μας. Μας έμαθε το συναίσθημα σε όλο του το μεγαλείο, είχε την αποκλειστικότητα στη ζωή μας και μας πέρασε στο υποσυνείδητο έτσι, ένα μη ρεαλιστικό πρότυπο σχέσης.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναζητούμε διαρκώς ό,τι νιώσαμε τότε και αφού δεν το βρίσκουμε να κατακρίνουμε πολλές φορές τις νυν σχέσεις μας, να απογοητευόμαστε και να τις θεωρούμε βαρετές.
Σας έχω νέα: η συγκίνηση και η ένταση της πρώτης φοράς είναι μοναδική και δεν θα την ξαναβρείτε ατόφια σε κάποια σχέση μεταγενέστερη.
«Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα ξυπνούσαμε κατευθείαν στη δεύτερη σχέση», δηλώνει χαρακτηριστικά ο δρ Μάλκολμ Μρίνιν, επικεφαλής ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Οικονομικών Ερευνών του πανεπιστημίου του Έσεξ.
Θα υπάρξουν φυσικά και άλλες δυνατές συναισθηματικά σχέσεις στην πορεία της ζωής μας, μα καμία δεν θα ξεριζώσει από μέσα μας τον έρωτα τον πρώτο και δυνατό.
Γιατί αυτός ήταν χείμαρρος και όχι θάλασσα σε απανεμιά.
Χαμογέλα μου! Γιατί σου πάει τόσο να χαμογελάς και είσαι τόσο όμορφος όταν το κάνεις. Χωρίς το χαμόγελό σου, νιώθω πως κάτι πάει στραβά. Δεν ξεκινάω τη μέρα μου με την ίδια αισιοδοξία. Όταν είσαι κατσούφης, θλίβεται κάτι μέσα μου. Ψάχνω τρόπους να σε κάνω να χαμογελάσεις.
Αγκάλιασε με! Την έχω ανάγκη αυτή την αγκαλιά. Είτε είναι μετά από μια δύσκολη ημέρα, είτε απλά μια αγκαλιά στο άσχετο. Εκεί που καθόμαστε στον καναπέ και βλέπουμε μια ταινία. Δε μου αρέσει να καθόμαστε ο καθένας σε μια γωνιά και να κοιτάμε σαν αποχαυνωμένοι μια οθόνη. Η αγκαλιά σου με ζεσταίνει και μου δίνει θαλπωρή, σιγουριά, ασφάλεια και λίγη από τη θέρμη του κορμιού σου.
Άκουσέ με! Όταν σου ζητάω να μιλήσουμε, σημαίνει πως κάτι με προβληματίζει. Είτε αυτό έχει να κάνει με εμάς, είτε με κάτι άλλο που μου συμβαίνει. Είναι πολύ όμορφο να ξέρω πως είσαι εκεί να με ακούσεις και δε χρειάζεται να τρέξω σε κάποιον άλλο.
Μίλα μου! Γιατί δε φτάνει να μιλάω μόνο εγώ. Για να υπάρχει μια καλή επικοινωνία στη σχέση μας, θέλω να ξέρεις πως κι εγώ είμαι εδώ για να σε ακούω. Όταν κάτι σε απασχολεί, πες το μου. Μη ντρέπεσαι. Δε μπορώ να μαντέψω τι υπάρχει μέσα στο μυαλό σου. Οι υποθέσεις μου μπορεί να είναι λαθεμένες και αυτό να φέρει ρήξη μεταξύ μας.
Μη κάνεις πλάκα όταν μιλάω για σοβαρά ζητήματα. Αν ήθελα να κάνουμε πλακίτσα θα σου έλεγα κάποιο ανέκδοτο ή κάποια αστεία ιστορία. Αλλά όταν έχω ένα πρόβλημα, στο εκμυστηρεύομαι και ζητάω την άποψή σου, μη το διακωμωδείς. Μου δίνει την εντύπωση πως δε σε ενδιαφέρουν τα προβλήματά μου.
Να είσαι μαζί μου και στα καλά και στα άσχημα. Αν είσαι εδώ μόνο στις καλές στιγμές και στις δύσκολες λακάς, να ξέρεις πως θα αναζητήσω αλλού βοήθεια. Και αυτό δε θα έχει καλό αποτέλεσμα γιατί θα απομακρύνει ένα κομμάτι μου από εσένα και θα σταματήσω πια να υπολογίζω πως είσαι τόσο σημαντικός για εμένα και πως εγώ είμαι τόσο σημαντική για εσένα.
Κοίταξέ με! Γιατί ως γνωστόν μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Το βλέμμα σου μου λέει πολλά. Όταν δε το ρίχνεις πάνω μου, νιώθω πως σε έχω ξενερώσει με κάτι. Σε πιο τραβηγμένες περιπτώσεις, μπορεί να σκεφτώ πως δε με θέλεις πια ή πως άλλη είναι αυτή που πλέον το μονοπωλεί.
Παίρνε πρωτοβουλίες! Όχι μόνο όσο αφορά εμένα, εμάς. Γενικά για τη ζωή σου. Μη περιμένεις σπρώξιμο από εμένα. Δεν είμαι η μαμά σου και ούτε θα γίνω ποτέ. Και δε θέλω να με βλέπεις και έτσι. Ούτε να με συγκρίνεις μαζί της φυσικά.
Μη με αποκόπτεις από τις παρέες μου, όπως δε θες κι εγώ να σε αποκόπτω από τις δικές σου. Είχαμε ζωή και πριν γνωριστούμε. Χρειαζόμαστε τους φίλους μας και αυτά που κάνουμε μαζί τους. Ο καθένας μας χρειάζεται λίγο χρόνο με κάποιο άλλο άτομο. Και φυσικά να κάνουμε πράγματα που δε μπορούμε να κάνουμε μαζί. Εμείς θα πάμε για shopping, που εσείς δεν αντέχετε κι εσείς θα δείτε μπάλα πίνοντας μπύρες και βρίζοντας.
Μη γίνεσαι ένα με τον καναπέ, αφού περάσει λίγος καιρός. Άμα βαλτώσουμε εμείς, θα βαλτώσει και η σχέση μας. Οι έξοδοι- μόνοι μας ή με παρέα-, οι εκδρομούλες είναι αλατοπίπερο σε μια σχέση. Αν το μόνο που κάνουμε είναι να αράζουμε σπίτι και να βλέπουμε ταινίες, αγκαλιά με ένα μπολ ποπ κορν, στο τέλος και θα βαρεθούμε και θα παχύνουμε.
Μη γκρινιάζεις όταν σου κλέβω το τελευταίο κομμάτι πίτσα. Το ξέρω πως δε παρήγγειλα επειδή δε πεινούσα, αλλά όταν την είδα μου ‘ρθε λιγουρίτσα. Να ‘τρωγα ολόκληρη πίτσα για μια λιγουρίτσα;
Κάνε μου ένα κομπλιμέντο όταν αλλάζω κάτι στην εμφάνιση μου. Δεν το κάνω μόνο για εμένα. Το κάνω και για εσένα. Για να σου αρέσω. Αν όντως με γουστάρεις, δε θα ‘πρεπε να σου είναι δύσκολο να καταλάβεις τη διαφορά. Άσε που το κοπλιμέντο σου θα μου ανεβάσει τη ψυχολογία (τι θα έλεγες το βράδυ για αισθησιακό χορό και αχαλίνωτο σεξ, μέχρι που να τρέμουν τα πόδια μας;).
Να είσαι άνετος μαζί μου. Αυτό δε σημαίνει όμως πως πρέπει να το παρακάνεις με τις φυσικές ανάγκες. Δεν είναι ανάγκη να ρεύεσαι μέσα στη μούρη μου, μετά από εφτά κομμάτια πίτσα και τρεις μπύρες. Μπορείς να γυρίσεις το κεφάλι από την άλλη. Και όταν πέρδεσαι, μη με κουκουλώνεις κάτω από τα σκεπάσματα. Μετά τη πρώτη φορά που μου φάνηκε αστείο, δε με διασκεδάζει πια.
Κάνε με να νιώσω πως δεν είμαι μια γυναίκα συν στη λίστα σου, αλλά είμαι η μοναδική. Εκείνη που σε κάνει να μη θέλεις να θυμάσαι το παρελθόν σου με άλλες γυναίκες.
Μπορεί να ζητάω πολλά, αλλά έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες. Απαιτητικές. Δε σου κρύβω όμως πως μόλις σου περιέγραψα τον άντρα που θέλουμε όλες. Αλλά επειδή κανείς δεν είναι τέλειος, αρκεί να κάνεις κάποια από αυτά και θα η κοπέλα σου θα νιώθει η πιο τυχερή γυναίκα στο κόσμο.
Είδες; Εμείς ξέρουμε τελικά τι θέλουμε. Μήπως αυτοί που δε ξέρουν, είστε εσείς;
Η λέξη «οργή» περιγράφει ελάχιστα τα συναισθήματα του παιδιού-θύματος. Ίσως ένα κοκτέιλ απορίας, φόβου, φυγής, απόγνωσης, ανασφάλειας, αγωνίας και κλιμακωτού συναισθηματικού (ή και σωματικού ενίοτε)πόνου περιγράφουν κάπως καλύτερα την κατάσταση.
Ναι, λοιπόν, ακόμα και εν έτει 2015, η ελληνική πραγματικότητα, η ελληνική πολιτεία δυσκολεύεται και αρνείται να δει το πρόβλημα, μέχρις ότου να υπάρξει κάποιο θύμα. Είναι στη φύση του Έλληνα. Είναι η κλασική του αντίδραση. Συγκινείται και δραστηριοποιείται μόνο όταν είναι ήδη πλέον αργά.
Έτσι και με το φαινόμενο του εκφοβισμού, του σχολικού εκφοβισμού. Κοινώς γνωστό και με τον πολυσυζητημένο, τώρα τελευταία, όρο· Bullying.
Όχι, δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε στενά ελληνικό φαινόμενο. Υπάρχει από πάντα και συναντάται σε κάθε κοινωνία, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας και πεποιθήσεων. Το φαινόμενο διαφέρει από κοινωνία σε κοινωνία, μόνο ως προς τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης που λαμβάνονται για την καταπολέμηση του. Κατά βάση, ο θύτης και το θύμα είναι γένους αρσενικού. Τονίζεται πως δεν εξαιρούνται τα κορίτσια, απλά το φαινόμενο εκεί λαμβάνει μικρότερες διαστάσεις.
Ορισμός
Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying), όπως και ο όρος «θυματοποίηση» (victimization) χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.
Μπορεί να θεωρηθεί πως, αρχικά τουλάχιστον, το παιδί-θύτης δεν έχει επίγνωση του τι κάνει. Καθώς, όμως, συνειδητοποιεί πως οι πράξεις του αποφέρουν προσωπικό όφελος και μένουν ατιμώρητες, τις επαναλαμβάνει με τρόπο πλέον εσκεμμένο. Γι’ αυτό και είναι αναγκαίο, από νωρίς να διδαχθεί πως η παθολογική, φλεγματική και συμπλεγματική του συμπεριφορά χρειάζεται να σταματήσει και να αλλάξει.
Η επιθετική συμπεριφορά του παιδιού-θύτη, σίγουρα, έχει τις ρίζες του στην οικογένεια, στα πρότυπα που λαμβάνει μέσα από την οικογενειακή εστία. Αν αυτά είναι λανθασμένα, είναι αναμενόμενο να επιδείξει κάποια από τα χαρακτηριστικά του θύτη προς κάποιο άλλο παιδί.
Γιατί όμως μιλάμε για ένα παιδί το οποίο μοιάζει να είναι φερόμενο ως «δράστης»; Πρακτικά, ποια είναι αυτή η επιθετική του συμπεριφορά;
Μην υποκρίνεστε πως δεν γνωρίζετε.
Όλοι σχεδόν έχουμε γίνει αυτόπτες μάρτυρες κατά τα σχολικά μας χρόνια και τουλάχιστον ενός περιστατικού που φέρει τα παρακάτω χαρακτηριστικά: Ο νταής, ο παλικαράς, ο «μπούλης» (υπάρχουν και άλλοι χαρακτηρισμοί, αλλά καλύτερα ας τους αποφύγουμε για να κρατήσουμε επίπεδο) και οι «υποστηρικτές» του. Η συνήθης «ουρά» του νταή, που απλά συμφωνεί και επαναλαμβάνει συγκαταβατικά το μοτίβο των πράξεων του αρχηγού-νταή. Παιδιά με μηδενική κρίση και ενσυναίσθηση.
Ο νταής είναι συχνά παιδί κοινωνικό και υψηλά αποδεκτό στην σχολική κοινωνία. Βρίσκει το επίδοξο θύμα του στο πρόσωπο του παιδιού σε ηλικία μικρότερο ή σωματότυπο διαφορετικό του ιδίου (εύσωμο ή κοντό) ή πνευματικού επιπέδου (υψηλότερου ή χαμηλότερου).
Προκύπτει, λοιπόν, μια ανισορροπία δυνάμεων.
Μοιάζει με κανόνας της ζούγκλας. Μοιάζει με δίκαιο της πυγμής.
Και αυτό δεν θα έπρεπε, φυσιολογικά, να συμβαίνει.
Γιατί μια κοινωνία ανεπτυγμένη κοινωνικά διαφέρει από το κοπάδι, διότι προστατεύει τον «αδύνατο».
Ωστόσο, συναντάται το εξής: Από τη μια πλευρά ο δυνατός και από την άλλη ο αδύναμος, ο ανήμπορος να προστατευθεί απέναντι στο όποιο σθένος του νταή.
Μεταξύ αυτών των δυο, λαμβάνει χώρα, επαναλαμβανόμενα και κλιμακωτά (αν δεν επέλθει έγκαιρα η επιβολή της δικαιοσύνης) ένας «πόλεμος» λεκτικός, συναισθηματικός, σωματικός, εκβιαστικός, άμεσα και έμμεσα κοινωνικός, ηλεκτρονικός, ρατσιστικός έως και σεξουαλικός. Η μάχη κάθε φορά σαφώς άνιση. Ο νικητής κάθε φορά μοναδικά αδιαμφισβήτητος.
Ο νταής, το παιδί-θύτης ικανοποίησε για άλλη μια φορά το μικρό «εγώ» του. Έθρεψε τους βαθιά καλά κρυμμένους προσωπικούς φόβους του. Το σύμπλεγμα ανωτερότητας-κατωτερότητας που τον διακατέχει αναπτύχθηκε άλλο τόσο.
Το παιδί-θύμα από την άλλη πλευρά, κάθε φορά, μετά από κάθε αναμέτρηση νιώθει πως χάνει ένα κομμάτι του, ένα ποσοστό των δυνάμεων του το εγκαταλείπει.
Να μιλήσει ή να σιωπήσει; Φόβος. Άμα σιωπήσει θα σταματήσει ίσως το μαρτύριο; Πού να το πει; Θα το πιστέψουν; Εάν το μαρτύριο του εξελιχθεί σε χειρότερο; Μέχρι πότε θα αντέχει και θα υπομένει αυτή την κατάσταση;
Συνέπειες. Ή μάλλον επιπτώσεις. Πολλές. Βραχύχρονες και μακροχρόνιες. Μετατραυματικές διαταραχές για το παιδί-θύμα.Αυξημένη πιθανότητα παραβατικής συμπεριφοράς για το παιδί-θύτη. Στο παρακάτω link παραθέτονται λεπτομερώς αυτές οι επιπτώσεις.
Το φαινόμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από τη σύμπραξη όλων όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία σε συνεργασία με την οικογενειακή εστία. Δίνοντας διαφορετικά ερεθίσματα, βάσεις και κίνητρα στο παιδί-θύτη, η συμπεριφορά του θα συμμορφωθεί και η επιθετικότητα του μπορεί να μετασχηματιστεί σε μορφές συμπεριφοράς κοινωνικά αποδεκτές, όπως είναι η διεκδικητικότητα, η πρωτοβουλία, το θάρρος της γνώμης, η δημιουργικότητα, η επιθυμία για μάθηση. Αναλυτικά στο παρακάτω link.
Μην ξεχνάμε πως το παιδί που εκφοβίζει, δεν είναι παρά ένα παιδί που μεγαλώνει, πλάθεται και αναδιαμορφώνεται.
Το παιδί που εκφοβίζεται, όμως, πρέπει να θυμάται, πρέπει να μάθει πως: Το πρόβλημα κλείνοντας τα μάτια δεν θα εξαφανιστεί. Κοντά του βρίσκονται γονείς, εκπαιδευτικοί, φίλοι. Είναι απλό αυτό που οφείλει να κάνει.
«Σπάσε τη σιωπή!» «Μίλησε.» «Δεν είσαι μόνος, δεν είσαι ο μόνος.» «Σταμάτησε τον κύκλο της βίας.» «Δράσε.»
Πριν εξαπλωθεί, αργότερα, σε επαγγελματικό και κοινωνικό εκφοβισμό και ρατσισμό.
Και αυτά πρέπει να κανείς και εσύ! Εσύ που είσαι συχνά ένας απλός και αμέτοχος παρατηρητής.
Και ίσως κάποτε τα σχολεία μας εξελιχθούν σε ένα μέρος ασφαλές. Για όλους.
