Στην έκθεση «Το βιβλίο ως έργο τέχνης» 37 καλλιτέχνες παρουσιάζουν πάνω από 80 χειροποίητα βιβλία- έργα τέχνης
Όταν ακούμε τη λέξη «βιβλίο» συνειρμικά ταξιδεύουμε σε ιστορίες που έχουμε διαβάσει, στα αγαπημένα μας μυθιστορήματα, στο βιβλίο εκείνο που μας συνοδεύει στο δρόμο για τη δουλειά ή στη χιλιοτσαλακωμένη πια έκδοση που είχαμε μαζί μας στις διακοπές και τα ταξίδια. Είναι φορές όμως που η έννοια του βιβλίου αποκτά μια άλλη διάσταση και μετατρέπεται σε έναν λευκό καμβά ιδεών και δημιουργίας.
Το βράδυ της Πέμπτης 22 Σεπτεμβρίου βρεθήκαμε στα εγκαίνια της έκθεσης «Το βιβλίο ως έργο τέχνης», που φιλοξενείται για λίγες ημέρες στο κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και είδαμε τα βιβλία από μια τελείως διαφορετική οπτική απ΄ ό,τι έχουμε συνηθίσει. 37 καλλιτέχνες παρουσιάζουν περισσότερα από 80 χειροποίητα έργα τέχνης σε διάφορα υλικά και μεγέθη, με αφετηρία το βιβλίο ως μορφή.
Μπαίνοντας στην έκθεση αντικρίζουμε ένα τρισδιάστατο βιβλίο – γλυπτό, που παραπέμπει σε ιστιοφόρο, με τα πανιά του απλωμένα και την πλώρη του να ξεπροβάλλει, έτσι όπως είναι σμιλευμένη από τις σελίδες του βιβλίου. Καθώς προχωράμε ανάμεσα στα εκθέματα, ανακαλύπτουμε βιβλία σε όλα τα πιθανά σχέδια και σχήματα που μπορεί να βάλει ο νους. Βιβλία που ανοίγουν και απλώνονται σαν βεντάλιες, άλλα με σελίδες φτιαγμένες από σύρμα και άλλα ζωγραφισμένα σε όλες τους τις όψεις.
Η έκθεση μάς εισάγει σε μια διαφορετική μορφή τέχνης που δεν έχει διαδοθεί ακόμη σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα, τα λεγόμενα artists’ books. Πρόκειται για ένα μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, έχοντας τις ρίζες του σε ρεύματα όπως ο φουτουρισμός και ο κονστρουκτιβισμός και εξελίχθηκε σε ένα πρωτότυπο και διαφορετικό τρόπο προβολής εννοιών και ιδεών που απασχολούν τον καλλιτέχνη.
«Η ιδέα αυτή στο εξωτερικό έχει πολύ μεγάλη κίνηση» μάς λέει η Φιόνα Μουζακίτη, επιμελήτρια της έκθεσης, « ιδιαίτερα στην Αμερική κάθε μουσείο και κάθε βιβλιοθήκη έχει ένα παρόμοιο καλλιτεχνικό κομμάτι το οποίο εκτίθεται κατά καιρούς στο κοινό, η Tate έχει ολόκληρη συλλογή που φιλοξενεί. Έτσι κάνουμε και εμείς μία προσπάθεια να την εντάξουμε και εδώ, στο δικό μας πλαίσιο».
Από τις πιο ωραίες πτυχές τη έκθεσης είναι η διάδραση που μπορούν να έχουν οι επισκέπτες με τα εκθέματα. Ενώ στις πιο πολλές συλλογές έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε παντού ταμπελίτσες «Μην αγγίζετε», στη συγκεκριμένη καλούμαστε να ξεφυλλίσουμε τα βιβλία, να παίξουμε μαζί τους και να αγγίξουμε όλες τους τις όψεις που μας εξάπτουν την περιέργεια, έτσι ιδιαίτερα όπως έχουν φτιαχτεί.
Άλλωστε, πέρα από έργα τέχνης είναι βιβλία, που έχουν να μας πουν τις δικές τους ιστορίες και περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.
Info έκθεσης:Το Βιβλίο ως Έργο Τέχνης | 22 – 25 Σεπτεμβρίου 2016 | Κτήριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων| Είσοδος ελεύθερη
Εικαστική έκθεση στον πεζόδρομο της Ερμού για τα εξαρτημένα άτομα
Μοναξιά, απομόνωση, αποκλεισμός, ντροπή και… ακροβασίες του μυαλού και της ψυχής των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα εξάρτησης και χρήση ουσιών αποτυπώνονται στην εικαστική έκθεση «Ακροβάτες» που από σήμερα το απόγευμα 20 Σεπτεμβρίου είναι ανοιχτή για τους περαστικούς στον πεζόδρομο της Ερμού στο σημείο της πλατείας Ασωμάτων μέχρι την οδό Πειραιώς στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και θα διαρκέσει μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου.
Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η εικαστικός, Κλεοπάτρα Χαρίτου επί έναν χρόνο περπάτησε στις πιάτσες των χρηστών στους δρόμους της Αθήνας, μίλησε μαζί τους, είδε από κοντά τον εφιάλτη της εξάρτησης, της φτώχειας, της πορνείας, της πείνας, του θανάτου. «Ήταν δύσκολο εγχείρημα, αλλά εμπειρία ζωής» λέει χαρακτηριστικά. Σε αυτές τις 10 στάσεις υπάρχουν φωτογραφίες που απεικονίζουν μόνο τα χέρια των χρηστών κι όχι τα πρόσωπα, διότι «όλη η χρήση γίνεται στα χέρια. Όλη την φθορά υφίσταται το σώμα, τα χέρια είναι τα εργαλεία που οδηγούν σε αυτόν τον εθισμό». Η έκθεση χωρίζεται σε ενότητες. Οι τέσσερις στάσεις- σταθμοί είναι αφιερωμένοι στις ομάδες και στις κατηγορίες τοξικοεξαρτώμενων, όπως για παράδειγμα οι άστεγοι, οι τρανσέξουαλ, οι εκδιδόμενες. «Η καθεμία από αυτές τις ομάδες βέβαια έχει και τα δικά της προβλήματα, πέραν της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Με άλλο τρόπο παρουσιάζονται οι άστεγοι χρήστες, όπου οι φωτογραφίες συνοδεύονται με ένα αντικείμενο, όπως χρησιμοποιημένα στρώματα που συμβολίζουν ότι είναι άστεγοι. Ή για τις τρανσέξουαλ που είναι κοινωνικά αποκλεισμένες, χωρίς νόμιμες άδειες τις περισσότερες φορές, έχει τοποθετηθεί μια συρταριέρα με ανοιχτά, άδεια συρτάρια που παραπέμπουν στην γραφειοκρατία.
Οι υπόλοιπες έξι στάσεις έχουν θέμα την δουλειά, τις υπηρεσίες και την λειτουργία του ΚΕΘΕΑ ΕΞΕΛΙΞΗΣ». Όπως υπογραμμίζει «η φιλοσοφία πίσω από το στήσιμο της έκθεσης στον δρόμο, είναι ότι δεν μπορώ να πάρω τους ανθρώπους που ζούνε στο δρόμο και να τους κλείσω στους τέσσερις τοίχους ενός μουσείου. Τις φθορές που μπορεί να υποστούν αυτοί οι άνθρωποι θα τις υποστεί και η έκθεση, είτε θα βρέξει είτε θα την πατήσει κάποιος και θα πέσει πάνω τους». Η κ. Χαρίτου προσκαλεί τους περαστικούς που θα περιηγηθούν στην έκθεση «να σταθούν και να δούνε αυτούς που καθημερινά προσπερνάμε. Ας σκεφτούμε τον ρόλο της κοινωνίας και της πολιτείας απέναντι στους πιο ευάλωτους, σε μια δύσκολη εποχή».
Ο υπεύθυνος προγράμματος του ΚΕΘΕΑ ΕΞΕΛΙΞΙΣ, Μιχάλης Μυλωνάς επισημαίνει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «η ιδέα προέκυψε με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων λειτουργίας μας. Εμείς κάθε βράδυ βγαίνουμε στους δρόμους της Αθήνας και προσπαθούμε να υποστηρίξουμε τους εξαρτημένους ανθρώπους ανάλογα το αίτημα του καθένα, καθώς είναι περιθωριοποιημένοι και ξεκομμένοι από οποιαδήποτε υπηρεσία» και προσθέτει ότι στόχος αυτής της έκθεσης είναι η ευαισθητοποίηση του κόσμου, «ώστε να σκεφτούν ότι είναι ένα ζήτημα που αφορά όλους μας, ενώ στοχεύουμε στο να επικοινωνήσουμε την δουλειά μας ελπίζοντας να αποτελέσει έναν μοχλό για να αλλάξουν κάποιες συμπεριφορές». Την έκθεση θα ανοίξει η ομάδα κρουστών που θα προσπαθήσει να ανεβάσει την διάθεση με ρυθμικούς ήχους «που συμβολίζουν την ελπίδα, την ανάγκη για ζωή. Είναι ο χτύπος της καρδιάς της πόλης, δεν εγκαταλείπουμε, πρέπει να στηρίξουμε αυτούς τους ανθρώπους που αιωρούνται κάθε μέρα πάνω από το κενό χωρίς δίκτυ ασφαλείας, ανοίγοντας την καρδιά μας και δίνοντάς τους ζωή και ελπίδα», καταλήγει η κ. Χαρίτου.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) θεσπίστηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τηρείται παγκόσμια. Γιορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν είναι τυχαία καθ’ ότι συνδέεται με την υιοθέτηση από το διεθνή οργανισμό στις 3 Δεκεμβρίου 1982 του προγράμματος δράσης για τα ΑΜΕΑ, το οποίο οδήγησε στην υπογραφή της διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στις 30 Μαρτίου 2007.
Η ημέρα αυτή δίνει στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες την ευκαιρία να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. Δίνει ακόμα την ευκαιρία να δωθεί η απαραίτητη έμφαση στην ισότητα που πρέπει να έχουν αυτά τα άτομα όσον αφορά στις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται και επίσης να δοθεί η δέουσα σημασία στην πρόληψη και την αποκατάσταση των αναπηριών. Στόχος όλων αυτών είναι τα άτομα με αναπηρία να μην περιθωριοποιούνται και να αυξάνεται διαρκώς ο βαθμός ένταξής τους σε όλους τους τομείς και από κάθε πτυχή.Είναι δυστυχώς λυπηρό, αλλά γεγονός πως γύρω στο 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από κάποιας μορφής αναπηρία, το 80% των οποίων ζει στις αναπτυσσόμενες χώρες. Είναι ακόμα πιο λυπηρό ότι στις μέρες μας και ενώ υπάρχουν βλέψεις και δυνατότητες για κάποιες υποτυπώδεις υποδομές και διατάξεις προστασίας της ισότητας των ατόμων με αναπηρία, δεν τηρείται σχεδόν τίποτα. Για να μην πάμε όμως μακριά, στο κατά πόσο είναι εύκολο να διασφαλίσει την συμμετοχή του ένα ΑΜΕΑ σε θέματα πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής σημασίας, ας δούμε το κατά πόσο είναι εύκολο να διασφαλίσει μια θέση εργασίας. Δεν είναι! Και δυστυχώς όλα ξεκινάνε από πολύ πιο θεμελιώδη ζητήματα. Δεν υπάρχουν αρχικά υποδομές για πρόσβαση ΑΜΕΑ σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα. Ή ακόμα και αν υπάρχουν, πολλές φορές κάποιος ασυνείδητος θα έχει μπλοκάρει την είσοδο. Πολλοί συμπολίτες, τους κοιτάνε περίεργα και τους θεωρούν υποδεέστερους. Δυστυχώς οι προκαταλήψεις υπάρχουν ακόμα και κάθε τι το διαφορετικό που μας ξενίζει, πολλοί δεν το δεχόμαστε. Όσες παγκόσμιες μέρες και αν θεσπιστούν, όσα και να κάνει το κράτος είτε από υποχρέωση είτε από κοινωνική ευθύνη και ευαισθητοποίηση αν δεν ξεκινήσουμε εμείς να φερόμαστε στα ΑΜΕΑ ισότιμα- με μόνη διαφορά, να σεβόμαστε τις υποδομές που έχουν γίνει για ευκολότερη πρόσβασή τους σε κτίρια, πεζοδρόμια και θέσεις παρκαρίσματος- τόσο το πρόβλημα θα υπάρχει και θα υποβόσκει. Η αναπηρία μπορεί να είναι κάτι που φαντάζει μακρινό σε όσους δεν το έχουν βιώσει είτε σε πολύ προσωπικό επίπεδο είτε σε κάποιον οικείο τους, αλλά δε σημαίνει πως δεν υπάρχει και πως πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να γινόμαστε θεατές. Αύριο μπορεί να συμβεί κάτι σε κάποιον δικό μας ή ακόμα και σε εμάς. Πρέπει να έχουμε εμπειρία κάποιου πράγματος για να μπορέσουμε να το κατανοήσουμε; Ας γίνει αυτή η ημέρα κίνητρο και τροφή για σκέψη για όλους είτε έχουν κάποια αναπηρία είτε όχι. Αν δεν μάθουμε πρώτα εμείς να συνυπάρχουμε αρμονικά, οι υποδομές λίγα μπορούν να προσφέρουν. Και όσοι είστε έξω από τον χορό- και ελπίζω ποτέ σας να μην μπείτε- να ξέρετε πως τα άτομα με αναπηρίες έχουν πολύ περισσότερες δυνατότητες από αυτές που νομίζουμε. Γιατί δεν υστερούν σε τίποτα. Εχθές είχα πάει σε μια καταπληκτική χορευτική παράσταση. Ο Τάκης χόρεψε με την Μαρίνα το ωραιότερο ταγκό που έχω δει. Δίπλα μου καθόταν η μητέρα του, δικηγόρος από τις λίγες. Άκουγε τα χειροκροτήματα και καμάρωνε για το παιδί της, που κατάφερε να γίνει χορευτής παρόλο που ένα τροχαίο τον κάθισε στην καρέκλα. Δεν λυπήθηκε που δεν μπορούσε να τον δει. Της έφτανε που ήταν αυτός στην σκηνή και αυτή εκεί να τον στηρίζει και να ακούει το χειροκρότημα…
Η διάσημη ηθοποιός Κίρα Νάιτλι συμμετείχε σε μια σοκαριστική διαφημιστική καμπάνια ευαισθητοποίησης του κοινού σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία, η οποία πραγματοποιήθηκε για τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Women’s Aid».
«Ήθελα να λάβω μέρος σε αυτή την εκστρατεία για την ενίσχυση των γυναικών, διότι ενώ υπάρχει ενδοοικογενειακή βία σε κάθε κοινωνική τάξη, σπάνια ακούμε για αυτή», δήλωσε η ηθοποιός σε συνέντευξή της.
Στο σποτ διάρκειας δύο λεπτών, βλέπουμε την ηθοποιό να επιστρέφει στο σπίτι της αργά το βράδυ μετά τη δουλειά. Μπαίνοντας μέσα αντικρίζει τον καθρέφτη της εισόδου σπασμένο και σταγόνες αίματος στο πάτωμα. Αφήνει αγχωμένη τα κλειδιά της, χωρίς να καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και πηγαίνει στην κουζίνα. Τότε εμφανίζεται ο σύντροφός της, ο οποίος έχει αίμα στο χέρι του και αρχίζει να της επιτίθεται λεκτικά κατηγορώντας την, ότι τον απατά. Στη συνέχεια αρχίζει να τη χτυπά ανελέητα, αρχικά στο πρόσωπο, και μετά τη ρίχνει κάτω και την κλωτσά δίχως οίκτο. Όσο απομακρύνεται ο φακός αποκαλύπτεται ότι ο χώρος που διαδραματίζεται η σκηνή είναι ένα άδειο κινηματογραφικό στούντιο. Η διαφήμιση τελειώνει με την Κίρα Νάιτλι πεσμένη στο πάτωμα να ουρλιάζει και στην οθόνη εμφανίζεται το εξής μήνυμα: «Δεν ήρθε η στιγμή κάποιος να πει CUT;»
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, μία στις τέσσερις γυναίκες έχει υποστεί ενδοοικογενειακή βία κατά τη διάρκεια της ζωής της, ενώ δύο γυναίκες την εβδομάδα θανατώνονται από τον νυν ή πρώην σύντροφό τους. Επίσης, η πλειοψηφία των κακοποιημένων γυναικών υφίστανται βία οποιασδήποτε μορφής επί δέκα έτη και άνω ενώ το 28% των γυναικών που είχαν υποστεί βία σε παρελθοντικές σχέσεις, παραμένουν θύματα βίας στην παρούσα σχέση τους.
«Είμαι η Φιλουμένα Μαρτουράνο και γεννήθηκα στις φτωχογειτονιές της Νάπολης».
Η Ελένη Ράντου χτίζει από την αρχή την ιστορία της Φιλουμένα, διατηρώντας την κοινωνική ματιά, ντυμένη με μια εσανς από χιούμορ που περιτυλίγεται όμως από το γενικότερο δράμα.
Η Φιλουμένα Μαρτουράνο, μια 17χρονη ναπολιτάνα πόρνη, ερωτεύεται τον επιχειρηματία, κοσμογυρισμένο και αθεράπευτο γυναικά Ντομένικο Σοριάνο.
Μερικά χρόνια αργότερα ο Ντομένικο την παίρνει από την προστασία του και της εμπιστεύεται το σπίτι και τις επιχειρήσεις του.
Έπειτα από 20 χρόνια συμβίωσης και αφού το χαμόγελο έσβησε πια από το πρόσωπο της Φιλουμένα, όπως και τα νιάτα της, αποφασίζει να παντρευτεί τον Σοριάνο πάσει θυσία.
Εκείνος όμως καταφέρνει να ακυρώσει το γάμο και η Φιλουμένα χρησιμοποιεί πια το ύστατο όπλο της που οδηγεί τον Σοριάνο σε μια αναθεώρηση της ζωής, κάτι που μέχρι τότε δεν μπορούσε καν να βάλει με το νου του.
Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να ζηλεύει όταν βλέπει ταξιδιώτες ή ακόμα καλύτερα όταν τους ακούς να αφηγούνται- όλο έπαρση, είναι η αλήθεια- ιστορίες από τα μέρη που επισκέφθηκαν;
Νιώθεις κάθε φορά που τους ακούς έτοιμος να αρπάξεις τη βαλίτσα σου και να φύγεις με τους φίλους σου για Κάιρο που λέει και το άσμα; Κάν’ το, λοιπόν. Μια απόφαση είναι.
«Ακούγεται πολύ εύκολο, όμως δεν είναι», θα απαντήσεις. Όντως. Δεν είναι απλή υπόθεση να ξεκινήσεις να πας ένα ταξίδι, αλλά αν ακολουθήσεις μερικά απλά και μεθοδικά βηματάκια, θα βρίσκεσαι κάθε μέρα πιο κοντά στην ελευθερία και τις εμπειρίες που προσφέρει ένα ταξίδι.
Αρχικά, πρέπει να βάλεις καλά στο μυαλό σου πως δεν ταξιδεύει μόνο εκείνος που πάει στο εξωτερικό. Η Ελλάδα έχει πάρα πολύ όμορφα μέρη που ποτέ δεν έχεις δει και σε περιμένουν να εξερευνήσεις. Μη ξεχνάς, άλλωστε, πως πολλοί αλλοεθνείς επιλέγουν τη δική μας χώρα ως ταξιδιωτικό προορισμό. Εμείς γιατί να τη σνομπάρουμε;
Πρώτος και κύριος προβληματισμός όταν σκεπτόμαστε να ταξιδέψουμε είναι- ιδίως στην εποχή που διανύουμε- το οικονομικό και το πόσα χρήματα μπορούμε να ξοδέψουμε στο ταξίδι που σκοπεύουμε να κάνουμε. Εδώ χρειάζεται η περισσότερη οργάνωση και μεθοδικότητα.
Ξεκίνα κάνοντας υπολογισμούς. Υπολόγισε τον ετήσιο μισθό σου και αφού τελειώσεις, αποφάσισε περίπου πόσα χρήματα θέλεις ή μάλλον μπορείς, να διαθέσεις για το ταξίδι σου. Γύρω απ’ αυτό το ποσό θα κινηθείς στην οργάνωση του υπόλοιπου προγράμματός σου.
Έπειτα, πριν κάνεις οτιδήποτε άλλο πάρε έναν κουμπαρά (που δεν ανοίγει από κάτω, παρά μόνο άμα σπάσει) και βάλ' τον σε περίοπτη θέση γράφοντας πάνω με μεγάλα ζωηρά γράμματα ένα σλόγκαν που θα σε παρακινεί να αποταμιεύεις.
Από κάπου εδώ, λοιπόν, ξεκινάει η περιπέτειά σου. Γιατί περιπέτεια και εμπειρία δεν είναι μόνο το ταξίδι αλλά και η προετοιμασία του. Όταν βέβαια διαθέτεις χρήμα, η πολλή λεπτομέρεια και προετοιμασία δεν είναι απαραίτητα. Κλείνεις εισιτήρια και δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο και αποχωρείς και την ίδια στιγμή.
Όμως έχει άλλο γούστο (είτε έχεις είτε δεν έχεις χρήματα) να ψάξεις τον προορισμό σου προσεχτικά. Τι θέλεις να δεις, τι θέλεις να πάρεις από το ταξίδι σου; Σε νοιάζει κάποια συγκεκριμένη πόλη ή χώρα ή θεωρείς πως κάθε μέρος έχει κάτι να σου δώσει;
Δεν περιμένουμε όλοι το ίδιο από τα ταξίδια που θέλουμε να κάνουμε. Είσαι ταξιδιώτης ή είσαι τουρίστας; Θέλεις άνεση και χαλάρωση ή προτιμάς λίγο ρίσκο και είσαι πρόθυμος να σπαταλήσεις ενέργεια; Θέλεις να πάρεις αεροπλάνο ή να πας οδικώς; Θέλεις να μείνεις σε ξενοδοχείο ή είσαι ανοιχτός σε εναλλακτικές προτάσεις διαμονής; Θέλεις να κάνεις ένα συνηθισμένο ταξίδι ή κάτι έξω από τη σφαίρα του καθημερινού και προβλέψιμου;
Εγώ θα πάρω τον δρόμο της εμπειρίας, γιατί αυτό είναι που ζηλεύουμε συνήθως στις αφηγήσεις των ταξιδευτών. Όπως έχω πει σε προηγούμενα άρθρα μου δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ταξιδέψεις, ούτε τα ξενοδοχεία είναι η μόνη λύση στο ζήτημα της διαμονής.
Τώρα, ας υποθέσουμε πως βρήκες τον προορισμό σου. Είτε τον επέλεξες επειδή βρήκες τα εισιτήρια σε προσφορά είτε επειδή είναι ένα μέρος που πάντα ήθελες να επισκεφθείς, κάνε μια έρευνα σχετικά με το τι μπορείς να βρεις και να κάνεις εκεί.
Λάβε υπόψη τα ενδιαφέροντά σου και κάνε την ανάλογη έρευνα. Κάπως έτσι θα καταλήξεις σε ένα μικρό προγραμματάκι για το ταξίδι σου, το οποίο βέβαια μπορεί να μην ακολουθήσεις ούτε στο ελάχιστο, αλλά είναι ωραίο να ξέρεις τουλάχιστον τι δυνατότητες υπάρχουν σε κάθε προορισμό.
Η έρευνα και το πρόγραμμα θα σε βοηθήσει επίσης στον οικονομικό προγραμματισμό σου, καθώς έτσι θα ξέρεις πότε υπάρχει κάποιο μουσείο, κάποιο φεστιβάλ ή κάποια δραστηριότητα με ελεύθερη είσοδο. Μη ξεχάσεις να κοιτάξεις και τι τιμές παίζουν στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ώστε να είσαι προετοιμασμένος για όλα.
Τώρα, μένει να αποφασίσεις με τι μέσα θα κινηθείς για να φτάσεις στον προορισμό σου και που θα μείνεις. Και τα δυο είναι καθαρά στη δική σου κρίση και οικονομική δυνατότητα. Μπορείς να πάρεις το αεροπλάνο ή το τρένο, το αμάξι ή ένα τροχόσπιτο, τη μηχανή σου ή ακόμη και ένα ποδήλατο.
Μπορείς να πάρεις πλοίο ή αερόστατο, λεωφορείο ή και τρίκυκλο ακόμη αν γουστάρεις. Μπορεί να τα χρησιμοποιήσεις και όλα, άλλωστε κι αυτό εμπειρία είναι. Μην αποκλείεις τίποτα. Ό,τι μέσο και να χρησιμοποιήσεις θα συναντήσεις ανθρώπους και θα ζήσεις μια μικρή ιστορία μαζί τους μέχρι να φτάσετε τον προορισμό σας.
Όσον αφορά τη διαμονή σκέψου πως θα ήταν να ξέφευγες λίγο από τα κλασικά. Μη κλείσεις δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο. Δοκίμασε για αλλαγή ένα hostel ή τη διανυκτέρευση σε μια σκηνή (όπου οι συνθήκες και το μέρος το επιτρέπουν). Μπορείς επίσης να γίνεις couchsurfer και να μην πληρώσεις τίποτε για τη διαμονή σου. Για το couchsurfing θα σου μιλήσω την επόμενη φορά.
Επέλεξε σοφά και ζήσε τρελά. Μίλα με τους ανθρώπους που συναντάς. Μη κρύβεσαι πίσω από τον χάρτη σου. Κάτσε μαζί τους για ένα δροσερό ρόφημα στο πάρκο απέναντι από τη Sagrada Familia αντί να μπεις μέσα. Ίσως πάρεις περισσότερα από αυτόν τον άνθρωπο, απ’ ότι από το δημιούργημα του Gaudi.
Χόρεψε με τους ντόπιους σε τοπικές γιορτές και δοκίμασε τα παραδοσιακά φαγητά και ποτά τους. Χαμογέλα τους και αγκάλιασε τους. Θα σε οδηγήσουν σε εμπειρίες μοναδικές, απρόσμενες, που δε περίμενες να ζήσεις.
Σε κάθε σου ταξίδι, κάνε κάτι που δε θα έκανες πίσω στην πόλη σου. Απελευθερώσου από ταμπού και προκαταλήψεις. Δοκίμασε κάτι καινούριο. Ο κόσμος είναι γεμάτος γεύσεις, αρώματα και μυρωδιές που σε περιμένουν. Ο κόσμος έχει να σου δώσει ομορφιά.
Ταξίδεψε, άνθρωπε. Μη κάθεσαι σπίτι σου.
Η καινούργια smart TV που αγόρασες δε θα έχει ποτέ την υψηλή ευκρίνεια της πραγματικής ζωής. Όσο ζωντανά και αν φαίνονται τα ντοκιμαντέρ και οι ταξιδιωτικές εκπομπές, δεν τα ζεις ο ίδιος.
Αντί να κάθεσαι και να ζηλεύεις, κάνε το ταξίδι προτεραιότητα. Κανένας πλούτος και κανένα υλικό αγαθό δε θα μπορεί να συναγωνιστεί τον πλούτο που θα σου αφήσουν τα ταξίδια σου. Εσύ δε μένει τίποτε άλλο παρά να τα κάνεις. Πρώτη δημοσίευση: www.mindthetrap.gr
Είναι γεγονός. Τελικά το καλοκαιράκι μας καταδέχτηκε.
Οι ζέστες έσφιξαν κι ήρθε η ώρα να το παραδεχτείς πως πιάνεις κι εσύ τον εαυτό σου να ονειρεύεται τις διακοπές με ανοιχτά τα μάτια. Σκέφτεσαι όλα τα σενάρια και τις εναλλακτικές.
Και αφού κατέληξες ότι στις πέντε μερούλες άδεια που έχεις θα φας όλα τα λεφτά που μάζεψες δουλεύοντας τα τελευταία 3 χρόνια- πόσα να ‘ναι; 500- 600€;- ταξιδεύοντας σε μια αγαπημένη χώρα του εξωτερικού, άρχισες να ψάχνεσαι για το πού θα μείνεις.
Έψαξες σχεδόν όλα τα ξενοδοχεία της πόλης, ακόμη κι αυτά που είναι εκτός κέντρου και για τα περισσότερα θέλεις μια χήνα να σου γεννήσει χρυσά αυγά, γιατί οι οικονομίες σου δε φτάνουν ούτε για ζήτω.
Για στάσου όμως. Για hostel κοίταξες;
Ξέρω, ξέρω. Το μυαλό σου πήγε κατευθείαν στην ομώνυμη ταινία και πώς να μην πάει αφού τα hostels δεν είναι διαδεδομένα στην Ελλάδα και οι περισσότεροι είχαμε την πρώτη επαφή μας με την νοοτροπία τους μέσω της εν λόγω ταινίας;
Μη φρικάρεις, όμως. Η ταινία είναι ταινία και δε σου λέω ότι δεν παίζει τέτοια περίπτωση κι εδώ είμαστε για να μάθεις τους λόγους που ο μισός πλανήτης ψηφίζει hostel δαγκωτό.
Υπάρχουν hostels ανά τον κόσμο που είναι πάρα πολύ όμορφα, μοντέρνα και καλοστημένα και εκτός των δωματίων διαθέτουν και κοινόχρηστους χώρους στους οποίους οι ένοικοι μπορούν να χαλαρώνουν και να μοιράζονται τις ιστορίες τους.
Άλλωστε, εκείνοι που προτιμούν τα hostels για τη διαμονή τους είναι συνήθως άτομα που ταξιδεύουν πολύ κι έτσι θα έχουν πολλά να σου διηγηθούν αν αποφασίσεις να μοιραστείς μια μπίρα μαζί τους.
Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, ταξιδεύουν μόνοι και έτσι ψοφάνε για κουβεντούλα και τσάρκες. Επιπλέον, σε κάποιες χώρες τα hostels ανήκουν σε κοινότητες και υπάρχουν άτομα που ασχολούνται με την ξενάγηση των ταξιδιωτών στην πόλη και συνήθως το κάνουν με πολύ όμορφο και διασκεδαστικό τρόπο.
Κι αφού έχεις γνωριστεί με περισσότερο κόσμο, το βράδυ δίνετε όλοι μαζί ραντεβού για μια «pub crawl». Κοινώς, παίρνετε τα μπαράκια σβάρνα, πίνετε και χορεύετε και συσφίγγονται οι σχέσεις. Κι έτσι πριν ξημερώσει η νέα μέρα έχεις βρεθεί με ένα μάτσο νέους φίλους με τους οποίους δίνετε ραντεβού για του χρόνου σε κάποια άλλη χώρα για νέα γούστα και νέες περιπέτειες.
Βέβαια, κάπου εδώ είναι που εγείρονται συνήθως οι ερωτήσεις περί κοινού μπάνιου, κατσαρίδων και... άκυρων συγκατοίκων.Το κοινό μπάνιο δεν είναι κάτι τόσο τραγικό. Θα προμηθευτείς απλώς αντισηπτικό και θα είσαι μια χαρά. Πώς τα καταφέρνουν τόσοι φοιτητές που μένουν στις εστίες; Εσύ γιατί να μην τα καταφέρεις;
Όσο για τα άλλα δυο ζητήματα, αυτά καλώς ή κακώς εμπίπτουν στην κατηγορία «άγνωστο» και χρειάζονται έρευνα.
Όσον αφορά στην καθαριότητα και στις εγκαταστάσεις δεν έχεις παρά να ψάξεις καλά και να βρεις ένα όμορφο hostel με καλές κριτικές. Οι κριτικές όσων επισκέφθηκαν το hostel στο παρελθόν είναι σίγουρα αληθείς γιατί θέλουν να πληροφορούν σωστά τους επόμενους ταξιδιώτες που θα το επιλέξουν για τη διαμονή τους.
Τώρα, αν το δωμάτιο τύχει να το μοιραστείς με κανέναν μουρτζούφλη ή αμίλητο, μη σκας. Ίσως είναι και καλύτερα έτσι.
Ο καθένας θα κοιτάει την δουλειά του, χωρίς να προσπαθείτε μάταια να επικοινωνήσετε. Αν πάλι ο άλλος είναι μπελάς, κάθισέ τον κάτω και μίλησέ του. Είμαι σίγουρη πως θα τα βρείτε.
Εάν πάλι όχι, μπορείς να ζητήσεις από τη ρεσεψιόν να να σε μεταφέρουν σε κάποιο άλλο δωμάτιο.
Γενικά, όμως, είναι άγραφος νόμος πως αν είσαι ταξιδιώτης που προτιμάει τα hostels, πρέπει να σέβεσαι τους συγκατοίκους σου, όπως θα ήθελες εκείνοι να σέβονται εσένα.
Εγώ το δοκίμασα και δε μετάνιωσα. Εσύ θα χάσεις την ευκαιρία;
Υ.Γ. Στα hostels δε διαμένουν μόνο άτομα νεαρής ηλικίας. Προσωπικά έχω συναντήσει άτομα κάθε ηλικίας και πιστέψτε με, έμοιαζαν πιο ανέμελοι από ότι αν θα έμεναν σε ξενοδοχείο. Μπορεί τα hostels να μην είχαν τις ίδιες ανέσεις, πρόσφεραν, όμως, μια πιο ανοιχτόμυαλη και ελεύθερη εμπειρία.
Συμβαίνει από παλιά και δυστυχώς δε θα πάψει να συμβαίνει ποτέ.
Χωρίς να ψάξουμε να βρούμε τις βαθύτερες αιτίες και γιατί το θύμα παραμένει με τον άνθρωπο που το κακοποιεί, ας σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς.
Μπορούμε να βοηθήσουμε.
Αν γνωρίζεις πως μια γυναίκα κακοποιείται, μη διστάζεις.
Κάλεσε αμέσως τη γραμμή SOS 15900 που απευθύνεται σε γυναίκες θύματα βίας.
Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες το 24 ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Είναι πανελλαδικής εμβέλειας και έχει αστική χρέωση.
Τα κορίτσια με τα πουά φορέματα και τις κορδέλες στα μαλλιά, οι καβαλιέροι τους και η Πέννυ Μπαλτατζή αρχίζουν τις φιγούρες
Φωτογραφία: Θέμος Ρίζος
Οι Athens Boogie και η Πέννυ Μπαλτατζή μας ξεναγούν στον κόσμο του αθηναϊκού swing, που ανθίζει - και δεν είναι απλώς μια παλιά μόδα που νεκραναστήθηκε. Τετάρτη βράδυ στην Αναξαγόρα, κοντά στην Ομόνοια. Κορίτσια με πουά φορέματα και κορδέλες στα μαλλιά, αγόρια με φαβορίτες και κοκάλινα γυαλιά μαζεύονται από τις 9 στο "Ρομάντσο" - το κτίριο που κάποτε στέγαζε τα γραφεία του ομώνυμου θρυλικού περιοδικού. Οι Athens Boogie κάνουν reunion party: μέλη, μαθητές και φίλοι της χορευτικής ομάδας συναντιούνται για να χορέψουν swing και rock 'n' roll όλο το βράδυ. Από τα ηχεία ακούγονται μουσικές του '40 και του '50. Πριν καν τελειώσουν το πρώτο ποτό, τα ζευγάρια έχουν αρχίσει τις φιγούρες.
Τι είναι αυτό που τραβάει τον κόσμο στον swing και rock 'n' roll χορό; Σίγουρα συμβάλλει το γεγονός ότι το να μάθει κανείς τα βασικά είναι πολύ πιο εύκολο από όσο φαίνεται: «Μετά από ένα μήνα μαθημάτων, οποιοσδήποτε μπορεί να χορεύει κανονικότατα σε parties», μας εξηγεί η Αναΐς Καρκάλη, που μαζί με την Εύη δημιούργησαν τον πυρήνα των Athens Boogie το 2012.
Πολύ σημαντικότερο, όμως, είναι ότι «με το που αρχίσεις, κολλάς», όπως λέει ο Λουκάς. «Σε γεμίζει ενέργεια, σου φτιάχνει τη διάθεση- είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία!».
Λίγες ημέρες αργότερα συναντάμε την Πέννυ Μπαλτατζή στο Black Duck Garden. Αρκετά από τα τραγούδια που έγραψε και ερμήνευσε με τους Penny & The Swingin' Cats κατέκτησαν τις ραδιοφωνικές playlists, που αγάπησαν σχεδόν αμέσως το σύγχρονο ελληνικό swing.
«Πάντα ακούγαμε και χορεύαμε rock 'n' roll. Απλώς ξαφνικά περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να ασχολούνται με αυτό», μας λέει η Εύη Ακρίβου, ιδρυτικό μέλος των Athens Boogie και περιγράφει το πώς η swing «σκηνή» άνθισε και οργανώθηκε σταδιακά τα τελευταία χρόνια.
Φωτογραφία: Θέμος Ρίζος
Ολοένα και περισσότερες χορευτικές ομάδες και μπάντες ανακαλύπτουν την αισθητική της περιόδου 1920 - 1950. Η Αθήνα ουσιαστικά ακολουθεί -ως συνήθως- με μια μικρή καθυστέρηση το παράδειγμα άλλων αμερικανικών και κυρίως ευρωπαϊκών πόλεων, όπου η αναγέννηση του swing είχε ξεκινήσει ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '90. Ο Λουκάς Καραβολανίδης δεν είχε σχέση με το χορό, αλλά ένα σχετικό αφιέρωμα στην τηλεόραση τον ώθησε να συμμετάσχει στα μαθήματα των Athens Boogie- τώρα δυσκολευόμαστε να τον «κλέψουμε» για λίγο από την πίστα. «Στην αρχή ασχολούνταν 10-15 άτομα», μας λέει, «αλλά πλέον στην Αθήνα υπάρχουν τουλάχιστον 500 ενεργοί χορευτές».
Φωτογραφία: Θέμος Ρίζος
Οι μουσικοί που αναβίωσαν το είδος στην Ελλάδα δεν επηρεάστηκαν μόνο από τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. «Πολύ πριν από εμάς, υπήρχαν άνθρωποι που άκουγαν swing και ενσωμάτωναν στοιχεία του στις δικιές τους μουσικές», εξηγεί η Πέννυ. «Υπάρχουν αντιστοιχίες μεταξύ των ρεμπέτικων τραγουδιών και του swing στον Μεσοπόλεμο -λαϊκές μουσικές και οι δύο. Αργότερα, αν ακούσεις τον Μανώλη Χιώτη στα πρώτα κομμάτια του, που έπαιζε κιθάρα, είναι σαν να ακούς τον Django! [σ.σ. Reinhardt]».
Το swing (ξανα)κέρδισε την Αθήνα τα τελευταία χρόνια, στην καρδιά της κρίσης. Η Πέννυ πιστεύει ότι «ο κόσμος έφυγε από την περίοδο των λαϊκών τύπου "κλαίω χωρίς λόγο". Πλέον έχει πραγματικούς λόγους να κλάψει, αλλά δεν θέλει αυτό. Θέλει να λυτρωθεί, να χορέψει, να χοροπηδήσει, να επαναστατήσει - και το swing είναι επανάσταση.»
Αυτές τις ημέρες η νεαρή τραγουδοποιός ετοιμάζει την καλοκαιρινή της περιοδεία με τον Πάνο Μουζουράκη, καθώς και ένα καινούριο, τελείως διαφορετικό τραγούδι με τους Burger Project -μας δίνει μια μικρή γεύση με το γιουκαλίλι της. Αλλά το swing είναι πάντα στην καρδιά της. Ισχύει το ίδιο και για το ελληνικό κοινό, που έχει την τάση να εγκαταλείπει τάσεις το ίδιο εύκολα και γρήγορα, όσο τις αγκαλιάζει; «Έχει να κάνει με την αισθητική και την αντίληψη του καθενός. Δεν ξέρω αν με πειράζει που το swing έχει γίνει ένα ακόμη "ρεύμα" αυτή τη στιγμή- το σίγουρο είναι ότι δεν θα το ξεχάσουν όλοι. Δουλειά του καλλιτέχνη είναι να πετάει το "μπαλάκι" στον κόσμο και όποιος θέλει να το ψάξει παραπάνω, το κάνει.»
Η λέξη «οργή» περιγράφει ελάχιστα τα συναισθήματα του παιδιού-θύματος. Ίσως ένα κοκτέιλ απορίας, φόβου, φυγής, απόγνωσης, ανασφάλειας, αγωνίας και κλιμακωτού συναισθηματικού (ή και σωματικού ενίοτε)πόνου περιγράφουν κάπως καλύτερα την κατάσταση.
Ναι, λοιπόν, ακόμα και εν έτει 2015, η ελληνική πραγματικότητα, η ελληνική πολιτεία δυσκολεύεται και αρνείται να δει το πρόβλημα, μέχρις ότου να υπάρξει κάποιο θύμα. Είναι στη φύση του Έλληνα. Είναι η κλασική του αντίδραση. Συγκινείται και δραστηριοποιείται μόνο όταν είναι ήδη πλέον αργά.
Έτσι και με το φαινόμενο του εκφοβισμού, του σχολικού εκφοβισμού. Κοινώς γνωστό και με τον πολυσυζητημένο, τώρα τελευταία, όρο· Bullying.
Όχι, δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε στενά ελληνικό φαινόμενο. Υπάρχει από πάντα και συναντάται σε κάθε κοινωνία, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας και πεποιθήσεων. Το φαινόμενο διαφέρει από κοινωνία σε κοινωνία, μόνο ως προς τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης που λαμβάνονται για την καταπολέμηση του. Κατά βάση, ο θύτης και το θύμα είναι γένους αρσενικού. Τονίζεται πως δεν εξαιρούνται τα κορίτσια, απλά το φαινόμενο εκεί λαμβάνει μικρότερες διαστάσεις.
Ορισμός
Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying), όπως και ο όρος «θυματοποίηση» (victimization) χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.
Μπορεί να θεωρηθεί πως, αρχικά τουλάχιστον, το παιδί-θύτης δεν έχει επίγνωση του τι κάνει. Καθώς, όμως, συνειδητοποιεί πως οι πράξεις του αποφέρουν προσωπικό όφελος και μένουν ατιμώρητες, τις επαναλαμβάνει με τρόπο πλέον εσκεμμένο. Γι’ αυτό και είναι αναγκαίο, από νωρίς να διδαχθεί πως η παθολογική, φλεγματική και συμπλεγματική του συμπεριφορά χρειάζεται να σταματήσει και να αλλάξει.
Η επιθετική συμπεριφορά του παιδιού-θύτη, σίγουρα, έχει τις ρίζες του στην οικογένεια, στα πρότυπα που λαμβάνει μέσα από την οικογενειακή εστία. Αν αυτά είναι λανθασμένα, είναι αναμενόμενο να επιδείξει κάποια από τα χαρακτηριστικά του θύτη προς κάποιο άλλο παιδί.
Γιατί όμως μιλάμε για ένα παιδί το οποίο μοιάζει να είναι φερόμενο ως «δράστης»; Πρακτικά, ποια είναι αυτή η επιθετική του συμπεριφορά;
Μην υποκρίνεστε πως δεν γνωρίζετε.
Όλοι σχεδόν έχουμε γίνει αυτόπτες μάρτυρες κατά τα σχολικά μας χρόνια και τουλάχιστον ενός περιστατικού που φέρει τα παρακάτω χαρακτηριστικά: Ο νταής, ο παλικαράς, ο «μπούλης» (υπάρχουν και άλλοι χαρακτηρισμοί, αλλά καλύτερα ας τους αποφύγουμε για να κρατήσουμε επίπεδο) και οι «υποστηρικτές» του. Η συνήθης «ουρά» του νταή, που απλά συμφωνεί και επαναλαμβάνει συγκαταβατικά το μοτίβο των πράξεων του αρχηγού-νταή. Παιδιά με μηδενική κρίση και ενσυναίσθηση.
Ο νταής είναι συχνά παιδί κοινωνικό και υψηλά αποδεκτό στην σχολική κοινωνία. Βρίσκει το επίδοξο θύμα του στο πρόσωπο του παιδιού σε ηλικία μικρότερο ή σωματότυπο διαφορετικό του ιδίου (εύσωμο ή κοντό) ή πνευματικού επιπέδου (υψηλότερου ή χαμηλότερου).
Προκύπτει, λοιπόν, μια ανισορροπία δυνάμεων.
Μοιάζει με κανόνας της ζούγκλας. Μοιάζει με δίκαιο της πυγμής.
Και αυτό δεν θα έπρεπε, φυσιολογικά, να συμβαίνει.
Γιατί μια κοινωνία ανεπτυγμένη κοινωνικά διαφέρει από το κοπάδι, διότι προστατεύει τον «αδύνατο».
Ωστόσο, συναντάται το εξής: Από τη μια πλευρά ο δυνατός και από την άλλη ο αδύναμος, ο ανήμπορος να προστατευθεί απέναντι στο όποιο σθένος του νταή.
Μεταξύ αυτών των δυο, λαμβάνει χώρα, επαναλαμβανόμενα και κλιμακωτά (αν δεν επέλθει έγκαιρα η επιβολή της δικαιοσύνης) ένας «πόλεμος» λεκτικός, συναισθηματικός, σωματικός, εκβιαστικός, άμεσα και έμμεσα κοινωνικός, ηλεκτρονικός, ρατσιστικός έως και σεξουαλικός. Η μάχη κάθε φορά σαφώς άνιση. Ο νικητής κάθε φορά μοναδικά αδιαμφισβήτητος.
Ο νταής, το παιδί-θύτης ικανοποίησε για άλλη μια φορά το μικρό «εγώ» του. Έθρεψε τους βαθιά καλά κρυμμένους προσωπικούς φόβους του. Το σύμπλεγμα ανωτερότητας-κατωτερότητας που τον διακατέχει αναπτύχθηκε άλλο τόσο.
Το παιδί-θύμα από την άλλη πλευρά, κάθε φορά, μετά από κάθε αναμέτρηση νιώθει πως χάνει ένα κομμάτι του, ένα ποσοστό των δυνάμεων του το εγκαταλείπει.
Να μιλήσει ή να σιωπήσει; Φόβος. Άμα σιωπήσει θα σταματήσει ίσως το μαρτύριο; Πού να το πει; Θα το πιστέψουν; Εάν το μαρτύριο του εξελιχθεί σε χειρότερο; Μέχρι πότε θα αντέχει και θα υπομένει αυτή την κατάσταση;
Συνέπειες. Ή μάλλον επιπτώσεις. Πολλές. Βραχύχρονες και μακροχρόνιες. Μετατραυματικές διαταραχές για το παιδί-θύμα.Αυξημένη πιθανότητα παραβατικής συμπεριφοράς για το παιδί-θύτη. Στο παρακάτω link παραθέτονται λεπτομερώς αυτές οι επιπτώσεις.
Το φαινόμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από τη σύμπραξη όλων όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία σε συνεργασία με την οικογενειακή εστία. Δίνοντας διαφορετικά ερεθίσματα, βάσεις και κίνητρα στο παιδί-θύτη, η συμπεριφορά του θα συμμορφωθεί και η επιθετικότητα του μπορεί να μετασχηματιστεί σε μορφές συμπεριφοράς κοινωνικά αποδεκτές, όπως είναι η διεκδικητικότητα, η πρωτοβουλία, το θάρρος της γνώμης, η δημιουργικότητα, η επιθυμία για μάθηση. Αναλυτικά στο παρακάτω link.
Μην ξεχνάμε πως το παιδί που εκφοβίζει, δεν είναι παρά ένα παιδί που μεγαλώνει, πλάθεται και αναδιαμορφώνεται.
Το παιδί που εκφοβίζεται, όμως, πρέπει να θυμάται, πρέπει να μάθει πως: Το πρόβλημα κλείνοντας τα μάτια δεν θα εξαφανιστεί. Κοντά του βρίσκονται γονείς, εκπαιδευτικοί, φίλοι. Είναι απλό αυτό που οφείλει να κάνει.
«Σπάσε τη σιωπή!» «Μίλησε.» «Δεν είσαι μόνος, δεν είσαι ο μόνος.» «Σταμάτησε τον κύκλο της βίας.» «Δράσε.»
Πριν εξαπλωθεί, αργότερα, σε επαγγελματικό και κοινωνικό εκφοβισμό και ρατσισμό.
Και αυτά πρέπει να κανείς και εσύ! Εσύ που είσαι συχνά ένας απλός και αμέτοχος παρατηρητής.
Και ίσως κάποτε τα σχολεία μας εξελιχθούν σε ένα μέρος ασφαλές. Για όλους.
