Για εσένα που έδιωξα μακριά

Νόμιζα πως ο πρώτος ο έρωτας, ο μεγάλος, αυτός για τον οποίο έχουν γραφτεί τόσα μυθιστορήματα και αναρίθμητα ποιήματα, αυτός που έκανε πολλούς να καρδιοχτυπήσουν δυνατά απλά δεν υπάρχει. Αλλά ήμουν μικρή ακόμη, κι έκανα λάθος.

Ο έρωτας ο πρώτος, ο μεγάλος, ο δυνατός, αυτός που θα σε κάνει να μη θέλεις να πλυθείς για να μη φύγει από πάνω σου το άγγιγμα του, να μη θέλεις να φας γιατί νιώθεις πως το στομάχι σου έχει γίνει ένας σφιχτοδεμένος κόμπος, υπάρχει. Και τον έζησα.

Και όχι απλώς τον έζησα. Τον έκανα ένα με το πετσί μου, τον φόρεσα σαν το αγαπημένο μου πουλόβερ που στο τέλος από το πολύ φόρεμα γέμισε τρύπες και ξεχείλωσε. Τον τράβηξα από τα μαλλιά. Τον είχα αγαπήσει τον πρώτο μου έρωτα. Κι ύστερα κατάλαβα πως πια αγαπούσα την ιδέα του. Και πάντα θα την αγαπούσα.

Δε νόμιζα πως είμαι ικανή να αγαπήσω πια. Ενθουσιαζόμουν με τους συντρόφους μου και τους φρόντιζα, μα ποτέ δε δινόμουν ολοκληρωτικά. Τους έδινα να φάνε ένα κομμάτι μου κι έπειτα τραβούσα τον μεζέ και τον έπαιρνα μακριά.

Μα μια μέρα κάτι μέσα μου άλλαξε. Ένιωσα πράγματα που νόμιζα πως δε θα ένιωθα ποτέ ξανά. Δεν ήταν κάτι που είχα νιώσει ακριβώς στο παρελθόν. Κάθετι που νιώθεις για κάποιον άνθρωπο, έχει κάτι ξεχωριστό, όπως και ο άνθρωπος για τον οποίο το νιώθεις. Κι άρχισα να αναθεωρώ για ακόμη μια φορά.

Μα ακόμα μου ήταν δύσκολο να πω όσα είχα κλειδώσει μέσα μου. Οι λέξεις ανέβαιναν στο στόμα μου, έφταναν μέχρι τα χείλη μου και γραπώνονταν εκεί προσπαθώντας να μην βγουν έξω. Και κρατήθηκαν γερά, σαν κάποιον που κρατιέται από τον βράχο για να μην πέσει στον γκρεμό από κάτω.

Οι πράξεις λίγες· ίσως καλές, αλλά λίγες μπροστά σε εκείνες που θα ήθελα. Μπροστά σε εκείνες που μπλόκαρα. Που ήθελα να κάνω, αλλά δεν έκανα. Ποτέ δε θα μάθεις τι φταίει. Ίσως ούτε κι εγώ. Δεν είμαι κακός άνθρωπος. Δεν το πιστεύω αυτό. Είμαι απλώς φοβισμένη, τρομοκρατημένη. Και φταίω. Σαφώς και φταίω. Φταίω που σε σκέφτομαι και γράφω και νιώθω την ταχυκαρδία στο στήθος μου, όπως θα ένιωθε μια πόρτα αν τη χτυπούσε κάποιος φορώντας σιδερογροθιά. Φταίω που αφήνω αυτούς που με μεγάλωσαν να ρουφάνε από μέσα μου τη ζωή που θέλω να ζήσω και να με αφήνουν με μερικά απομεινάρια, να τρέφω αυταπάτες πως ζω έστω κάτι από αυτά που θα ήθελα να ζήσω.

Όταν μεγαλώνεις με περιορισμούς, θέλεις συνεχώς να απαλλαχθείς από αυτούς. Αλλά έχεις μάθει να ζεις με αυτούς που σχεδόν τους έχεις ανάγκη πια. Δεν σου είναι τόσο εύκολο να τους πετάξεις από πάνω σου. Γίνεσαι ένας ψευτοεπαναστάτης, που βρίσκει πάντα έναν λόγο να γκρινιάξει και βλέπει πάντα την αρνητική πλευρά των πραγμάτων. Που συνεχώς φωνάζει και ωρύεται και είναι πάντα έτοιμος να τα παρατήσει όλα και να κάνει την επανάστασή του, αλλά ποτέ δεν την κάνει· μένει πάντα στα λόγια.

Και μέσα από περιορισμούς και έλλειψη υποστήριξης και εμφανούς αγάπης, νιώθεις πως δεν μπορείς να ζήσεις τίποτα που να σε κάνει ευτυχισμένο. Κι έτσι όταν η ευτυχία έφτασε στα πόδια μου, την έδιωξα για ακόμη μια φορά. Έφυγα από εσένα. Σε άφησα πίσω μη λογαριάζοντας την ιδιαίτερη σχέση μας. Μην αφήνοντας το παραμύθι μας να ζήσει.

Και κάπως έτσι κατέληξα πως προκαλώ πόνο σε ό, τι αγαπώ και το διώχνω μακριά.  Ίσως για να μην του προκαλέσω περισσότερο πόνο στο μέλλον ή ίσως γιατί βαθιά μέσα μου δε θέλω να είμαι ευτυχισμένη, γιατί δεν έχω μάθει έτσι. Κατέληξα πως δεν είμαι καλοκαίρι, αλλά το θλιβερό φθινόπωρο, που προϋπαντεί τον χειμώνα.

Κι έτσι κρατάω τη θλίψη μου σφιχτά και ενίοτε την ανάγω στον υπερθετικό της. Τουλάχιστον έτσι ξέρω πως μένω εγώ και αυτή μονάχα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη σχέση που έχω. Η γκόμενά μου. Και πρέπει να δουλέψω τη σχέση μου μαζί της, να βρω το θάρρος να τη χωρίσω, να τη διώξω μακριά μου, για να μπορέσω να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να κάνει μια υγιή και επιτυχημένη σχέση. Ως τότε, απλώς θα τρέφω αυταπάτες πως μπορώ. Ως τότε απλώς θα πληγώνω τον εαυτό μου και όσους προσπαθούν να με προσεγγίσουν και να με κάνουν ευτυχισμένη.

Μα ακόμα και αν δουλέψω αυτή τη σχέση, ακόμα και αν γνωρίσω κάποιον στο μέλλον. Κανείς δεν θα έχει όσα είχες εσύ. Κανείς δε θα μου δώσει όσα μου έδωσες κι εγώ δε θα μπορέσω να του δώσω όσα έδωσα σε εσένα.

Το μόνο που ξέρω όπως και να ‘χει είναι πως όσο δουλεύω μαζί της, θα συνεχίσω να γράφω.

Θα γράφω για 'σένα, γραπτά που ποτέ δε θα δεις. Κι ακόμα κι όταν οι σκέψεις μου δε θα είναι πια τόσο πρωτότυπες μετά από κάποιο καιρό, εγώ θα συνεχίσω να γράφω και θα συνεχίσω να σκέφτομαι στιχάκια και διάσπαρτες λεξούλες που ντύνουν όσα γυρνάνε μέσα στο μυαλό μου για εσένα.

Γιατί εσύ ήσουν ο φάρος μου, που με οδήγησε μέσα από θύελλες, αλλά δεν ήθελα να θαμπώσω το φως σου παρασύροντάς το μέσα στη μεγαλύτερη θύελλα- αυτή του μυαλού μου. 

Πρώτη δημοσίευση: www.pillowfights.gr

Το παιχνίδι των σκιών

Που κρύβονται οι σκιές μας;

Είναι πίσω μας;

Ή μήπως μπροστά μας;

Είναι μέσα μας;

Ή ολόγυρά μας;

Είναι γκρι, καφέ ή μπλε;

Έχουν χρώμα γενικά;

Έχουν υπόσταση ή είναι άυλες;

Μήπως οι σκιές μας είμαστε εμείς;

Μήπως είναι κάποιος άλλος που βρίσκεται κοντά μας;

Ή και μακριά μας;

Και το βράδυ όταν κοιμόμαστε

Που κρύβονται οι σκιές;

Είναι στους τοίχους παγιδευμένες

Και βγάζουν κραυγές που δεν τις ακούς

Παρά μόνο στα όνειρα

Και τους εφιάλτες σου;

Βρίσκονται στο πάτωμα;

Ή μήπως κάτω από το κρεβάτι;

Κρέμονται από το ταβάνι

Και σε χαζεύουν καθώς κοιμάσαι

Περιμένοντας κάποια αδύναμη στιγμή του ονείρου σου

Να τρυπώσουν στα άδυτα του

Και να το κάνουν εφιάλτη;

Με τι τρέφονται οι σκιές;

Όχι, δε τρώνε σάρκα

Έτσι νομίζω τουλάχιστον

Γιατί μπορούν να παίξουν με το σώμα

Και με το μυαλό μπορούν να παίξουν

Είναι δυνατές οι άτιμες

Έχουν κάτι αόρατα νήματα που είναι δεμένα πάνω σου

Και σε πάνε και σε φέρνουν

Και δεν μπορείς να τα κόψεις με τίποτα

Γιατί έχουν γίνει ένα με εσένα

Είναι πανταχού παρούσες οι σκιές

Σε όσο φως κι αν περπατάς

Δε σε αφήνουν μόνο σου

Απλά μεταμορφώνονται σαν χαμαιλέοντες

Και είναι εκεί

Μα δε τις βλέπεις

Δε τις βλέπεις

Αλλά τις νιώθεις

Ακολουθούν πάντα το βήμα σου

Νιώθουν κι εκείνες ότι νιώθεις

Μα δε τις βλέπεις

Γιατί οι σκιές μας είμαστε εμείς

Μόνο που εμείς έχουμε είδωλο

Ενώ εκείνες φαίνονται μόνο στο βλέμμα...

Μαριάννα Κουρούπη

24/03/2016

Δε θέλω να γεράσω ποτέ

Θαυμάζω τη νιότη. Τι πιο όμορφο από αυτήν; Στους ανθρώπους, στα ζώα, στη φύση. Η νιότη είναι φρέσκια, δυναμική, γεμάτη ενέργεια. Λάμπει η νιότη, δε κουράζεται ποτέ, είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης και ευρηματικότητας. Είναι ολιγαρκής· μπορεί με δέκα ευρώ να σε κάνει τον γύρο του κόσμου. Να παίρνεις ένα σακίδιο και να μη ξέρεις που θα βρεθείς. Να γελάς με πράγματα μικρά και χαζά, να μη σκέφτεσαι τόσο και να μην υπεραναλύεις τα πάντα πριν κάνεις το οτιδήποτε.

 Αυθορμητισμός, τσαγανό, μαγκιά, έλλειψη φόβου, χαρά, διασκέδαση, καλή παρέα, ταξίδια, παιδικότητα, μερική ανευθυνότητα, αθωότητα που χάνεται πίσω από τα αμέτρητα ξενύχτια με ξύδια, χορό, γαμήσια. Γαμήσια που όσο γράφει το κοντέρ, τόσο μειώνονται, τόσο γίνονται ευθύνη αντί για ευχαρίστηση, τόσο αφήνουν πίσω την καύλα και βάζουν στόχο τα μωρά.

Μα εγώ δε θέλω να χάσω αυτή τη καύλα. Τη καύλα που νιώθω όταν έρχομαι σε επαφή με ένα σώμα που με αγγίζει και με ηλεκτρίζει, τη καύλα που νιώθω όταν ο αέρας μου κάνει τζίβες τα μαλλιά, όταν βγάζω το κεφάλι έξω από το παράθυρο καθώς το αυτοκίνητο τρέχει με 160 στην Εθνική. Την καύλα που με κάνει να ζω.

Δε θέλω να γεράσω ποτέ.

Γιατί ο αυθορμητισμός και η παιδικότητά μου είναι τα στοιχεία που μου αρέσουν περισσότερο στον εαυτό μου. Χωρίς αυτά θα νιώθω ένα κουφάρι που ζει για να δουλεύει και να πληρώνει λογαριασμούς. Που ζει για να έχει τα πάντα σε μια τάξη. Το σπίτι, τη δουλειά, τον άντρα, τα παιδιά, τα σκυλιά και τα γατιά, τη πάπια τον Γρηγόρη και το παπαγαλάκι τον Σταμάτη.

Γρήγορα θέλω να πηγαίνει η ζωή. Να μη σταματήσει ποτέ. Και σε όσους λένε πως κάθε ηλικία έχει τη γλύκα της, δε θα διαφωνήσω. Μα εγώ θέλω αυτή τη γλύκα που έχει να κάνει με εμένα. Με τα ταξίδια μου, με τη δημιουργικότητά μου, με το σφριγηλό μου πρόσωπο και τις αντοχές μεγατόνων που με βοηθούν να μένω ξύπνια και σε εγρήγορση για ώρες. Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται· ποιος άλλωστε δεν αγαπά τον εαυτό του; Όλοι τον αγαπάμε, απλά λίγοι ξέρουμε πόσο και ακόμα πιο λίγοι ξέρουμε κατά ποιόν τρόπο.

Εκτός όμως του εαυτού μας, ποιος αλήθεια, δεν αγαπάει τη νιότη; Μη χάνεστε όμως στη μετάφραση· όσα bottox και όσες πλαστικές και αν κάνουμε η νιότη ζει μέσα μας, σε ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς και του μυαλού μας. Στη τρέλα που κουβαλάμε και στην όρεξή μας για ζωή. Αν γεννήθηκες γέρος και βαριέσαι να κουνηθείς να πας μέχρι τη γωνία, σαφώς δε θα καταλάβεις ποτέ τι ακριβώς είναι τα νιάτα. Δε θα μπορέσεις ποτέ να κάνεις σωστό διαχωρισμό τους από τα γηρατειά.

Τα γηρατειά- που είναι και ο μεγάλος μου φόβος- δεν είναι οι ρυτίδες, το πλαδαρό σώμα, τα πεσμένα βυζιά και τα αρθριτικά. Εγώ έχω ρυτίδες, έχω και άσπρες τρίχες. Δε με κάνουν όμως γριά. Είμαι στο άνθος της τρέλας μου και πάνω σε αυτή τη τρέλα θα το ξαναπώ: Δε θέλω να γεράσω ποτέ. Τα γηρατειά, εκτός της «σοφίας» και της «στερνής μου γνώσης» θα μου πάρουν τον εαυτό μου μακριά, θα με αλλάξουν, θα με ρουφήξουν.

Μα εγώ το θέλω το χαμόγελό μου. Δε θέλω να γίνω από εκείνες που ξυπνούν για να μαγειρέψουν και να πλέξουν ζιπουνάκια για τα εγγόνια τους. Θέλω να είμαι εκείνη, που μέχρι όσο με αντέχουν τα πόδια μου- μόνη μου ή με τον σύντροφό μου- θα παίρνουμε τον κώλο μας και θα γνωρίζουμε πράγματα και μέρη που δε ξέρουμε. Θα βγαίνουμε από το σπίτι τα μεσάνυχτα, θα βουτάμε ενστικτωδώς στα παγωμένα νερά της θάλασσας, μήνα Δεκέμβρη, χωρίς να φοβόμαστε μη μείνουμε στον τόπο από ανακοπή και θα καταλήγουμε να τρώμε πατσά για να στυλωθούμε, πριν γυρίσουμε σπίτι μας για να κάνουμε έρωτα από καύλα και όχι από υποχρέωση.

Όμως θα γεράσω. Ας είναι τουλάχιστον στο σώμα μόνο. Ας μείνει το μυαλό μου για πάντα νέο και τρελιάρικο, να με ταξιδεύει στους ωκεανούς που δε πρόλαβα να δω, να με πετάει πάνω από τις πέντε ηπείρους και να μου δείχνει όλα όσα δε πρόλαβα να ζήσω. Γιατί αν φτάσω στο σημείο να μην είμαι ανεξάρτητη, αν το γήρας με καθηλώσει σε ένα κρεβάτι και κάνει τα παιδιά μου νοσοκόμους μου, ο μεγαλύτερός μου φόβος θα είναι πια μπροστά μου. Θα τρέφετε από εμένα. Θα με τρώει. Θα με κατασπαράζει.

Δε θέλω να γεράσω ποτέ. Γι’ αυτό εφοδιάζω το νου μου με όση νιότη μπορεί να αντέξει. Όσο για το σώμα… έχω κανονίσει να φανεί σαν ατύχημα!

Μαριάννα Κουρούπη

Πρώτη δημοσίευση: www.mindthetrap.gr

Ανάπηρος είσαι εσύ

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) θεσπίστηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τηρείται παγκόσμια. Γιορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία.
Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν είναι τυχαία καθ’ ότι συνδέεται με την υιοθέτηση από το διεθνή οργανισμό στις 3 Δεκεμβρίου 1982 του προγράμματος δράσης για τα ΑΜΕΑ, το οποίο οδήγησε στην υπογραφή της διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στις 30 Μαρτίου 2007. 

Η ημέρα αυτή δίνει στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες την ευκαιρία να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. Δίνει ακόμα την ευκαιρία να δωθεί η απαραίτητη έμφαση στην ισότητα που πρέπει να έχουν αυτά τα άτομα όσον αφορά στις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται και επίσης να δοθεί η δέουσα σημασία στην πρόληψη και την αποκατάσταση των αναπηριών. Στόχος όλων αυτών είναι τα άτομα με αναπηρία να μην περιθωριοποιούνται και να αυξάνεται διαρκώς ο βαθμός ένταξής τους σε όλους τους τομείς και από κάθε πτυχή.Είναι δυστυχώς λυπηρό, αλλά γεγονός πως γύρω στο 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από κάποιας μορφής αναπηρία, το 80% των οποίων ζει στις αναπτυσσόμενες χώρες. 
Είναι ακόμα πιο λυπηρό ότι στις μέρες μας και ενώ υπάρχουν βλέψεις και δυνατότητες για κάποιες υποτυπώδεις υποδομές και διατάξεις προστασίας της ισότητας των ατόμων με αναπηρία, δεν τηρείται σχεδόν τίποτα. 
Για να μην πάμε όμως μακριά, στο κατά πόσο είναι εύκολο να διασφαλίσει την συμμετοχή του ένα ΑΜΕΑ σε θέματα πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής σημασίας, ας δούμε το κατά πόσο είναι εύκολο να διασφαλίσει μια θέση εργασίας. 
Δεν είναι! Και δυστυχώς όλα ξεκινάνε από πολύ πιο θεμελιώδη ζητήματα. Δεν υπάρχουν αρχικά υποδομές για πρόσβαση ΑΜΕΑ σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα. Ή ακόμα και αν υπάρχουν, πολλές φορές κάποιος ασυνείδητος θα έχει μπλοκάρει την είσοδο. Πολλοί συμπολίτες, τους κοιτάνε περίεργα και τους θεωρούν υποδεέστερους. Δυστυχώς οι προκαταλήψεις υπάρχουν ακόμα και κάθε τι το διαφορετικό που μας ξενίζει, πολλοί δεν το δεχόμαστε.
Όσες παγκόσμιες μέρες και αν θεσπιστούν, όσα και να κάνει το κράτος είτε από υποχρέωση είτε από κοινωνική ευθύνη και ευαισθητοποίηση αν δεν ξεκινήσουμε εμείς να φερόμαστε στα ΑΜΕΑ ισότιμα- με μόνη διαφορά, να σεβόμαστε τις υποδομές που έχουν γίνει για ευκολότερη πρόσβασή τους σε κτίρια, πεζοδρόμια και θέσεις παρκαρίσματος- τόσο το πρόβλημα θα υπάρχει και θα υποβόσκει. 
Η αναπηρία μπορεί να είναι κάτι που φαντάζει μακρινό σε όσους δεν το έχουν βιώσει είτε σε πολύ προσωπικό επίπεδο είτε σε κάποιον οικείο τους, αλλά δε σημαίνει πως δεν υπάρχει και πως πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να γινόμαστε θεατές. Αύριο μπορεί να συμβεί κάτι σε κάποιον δικό μας ή ακόμα και σε εμάς. Πρέπει να έχουμε εμπειρία κάποιου πράγματος για να μπορέσουμε να το κατανοήσουμε;
Ας γίνει αυτή η ημέρα κίνητρο και τροφή για σκέψη για όλους είτε έχουν κάποια αναπηρία είτε όχι. Αν δεν μάθουμε πρώτα εμείς να συνυπάρχουμε αρμονικά, οι υποδομές λίγα μπορούν να προσφέρουν. 
Και όσοι είστε έξω από τον χορό- και ελπίζω ποτέ σας να μην μπείτε- να ξέρετε πως τα άτομα με αναπηρίες έχουν πολύ περισσότερες δυνατότητες από αυτές που νομίζουμε. Γιατί δεν υστερούν σε τίποτα. 
Εχθές είχα πάει σε μια καταπληκτική χορευτική παράσταση. Ο Τάκης χόρεψε με την Μαρίνα το ωραιότερο ταγκό που έχω δει. Δίπλα μου καθόταν η μητέρα του, δικηγόρος από τις λίγες. Άκουγε τα χειροκροτήματα και καμάρωνε για το παιδί της, που κατάφερε να γίνει χορευτής παρόλο που ένα τροχαίο τον κάθισε στην καρέκλα. Δεν λυπήθηκε που δεν μπορούσε να τον δει. Της έφτανε που ήταν αυτός στην σκηνή και αυτή εκεί να τον στηρίζει και να ακούει το χειροκρότημα…

Πρώτη δημοσίευση: Balaoritou tumblr

Being bullied?

You have to believe that they were wrong!

They have to be wrong! Why else would you still be here?

And if you can't see anything beautiful about yourself, get a better mirror. 

Look a little closer. 

Stare a little longer.

Because the're something inside you that makes you keep trying despite everyone that told you to quit.

Και αν δεν μπορείς να δεις τίποτα ωραίο πάνω σου, πάρε έναν καλύτερο καθρέπτη.

Κοίταξε πιο κοντά. 

Παρατήρησε για περισσότερη ώρα.

Γιατί υπάρχει κάτι που σε κάνει να προσπαθείς παρ'όλο που όλοι σου είπαν να τα παρατήσεις.

enough is enough

Δύο γυναίκες πεθαίνουν από ενδοοικογενειακή βία κάθε εβδομάδα...

Μήπως ήρθε η στιγμή κάποιος να φωνάξει "CUT";

Η διάσημη ηθοποιός Κίρα Νάιτλι συμμετείχε σε μια σοκαριστική διαφημιστική καμπάνια ευαισθητοποίησης του κοινού σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία, η οποία πραγματοποιήθηκε για τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Women’s Aid».

«Ήθελα να λάβω μέρος σε αυτή την εκστρατεία για την ενίσχυση των γυναικών, διότι ενώ υπάρχει ενδοοικογενειακή βία σε κάθε κοινωνική τάξη, σπάνια ακούμε για αυτή», δήλωσε η ηθοποιός σε συνέντευξή της. 

Στο σποτ διάρκειας δύο λεπτών, βλέπουμε την ηθοποιό να επιστρέφει στο σπίτι της αργά το βράδυ μετά τη δουλειά. Μπαίνοντας μέσα αντικρίζει τον καθρέφτη της εισόδου σπασμένο και σταγόνες αίματος στο πάτωμα. Αφήνει αγχωμένη τα κλειδιά της, χωρίς να καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και πηγαίνει στην κουζίνα. Τότε εμφανίζεται ο σύντροφός της, ο οποίος έχει αίμα στο χέρι του και αρχίζει να της επιτίθεται λεκτικά κατηγορώντας την, ότι τον απατά. Στη συνέχεια αρχίζει να τη χτυπά ανελέητα, αρχικά στο πρόσωπο, και μετά τη ρίχνει κάτω και την κλωτσά δίχως οίκτο. Όσο απομακρύνεται ο φακός αποκαλύπτεται ότι ο χώρος που διαδραματίζεται η σκηνή είναι ένα άδειο κινηματογραφικό στούντιο. Η διαφήμιση τελειώνει με την Κίρα Νάιτλι πεσμένη στο πάτωμα να ουρλιάζει και στην οθόνη εμφανίζεται το εξής μήνυμα: «Δεν ήρθε η στιγμή κάποιος να πει CUT;» 

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, μία στις τέσσερις γυναίκες έχει υποστεί ενδοοικογενειακή βία κατά τη διάρκεια της ζωής της, ενώ δύο γυναίκες την εβδομάδα θανατώνονται από τον νυν ή πρώην σύντροφό τους. Επίσης, η πλειοψηφία των κακοποιημένων γυναικών υφίστανται βία οποιασδήποτε μορφής επί δέκα έτη και άνω ενώ το 28% των γυναικών που είχαν υποστεί βία σε παρελθοντικές σχέσεις, παραμένουν θύματα βίας στην παρούσα σχέση τους. 

Δείτε το βίντεο :... 

Πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr

Με λένε Νεφέλη

Με λένε Νεφέλη…
Ήρθα σε αυτό τον κόσμο πριν 15 μήνες..
Το ταξίδι μου εδώ , είχε κάποιες δυσκολίες, που με την αγάπη των γονιών μου και των φίλων τους, προσπαθώ να ξεπεράσω.
Όταν ακόμα βρισκόμουν στην κοιλίτσα της μαμάς μου, οι γιατροί είπαν ότι έχω διπλή αιμορραγική κύστη δεξιάς ωοθήκης, με αποτέλεσμα να γεννηθώ πρόωρα. Έτσι 3 ώρες μετά την γέννηση μου η κύστη μου έσπασε και έκανα το πρώτο μου χειρουργείο.
Σαν προωράκι όμως που ήμουν αντιμετώπισα και άλλες δυσκολίες, 2 λοιμώξεις του εντέρου , 2 του αναπνευστικού και 1 ανακοπή, μέχρι που την 10η ημέρα της ζωής μου έπαθα την εγκεφαλική αιμορραγία.
Μετά από μια σειρά επεμβάσεων , έχω μια μόνιμη καρδιοκοιλιακή βαλβίδα παροχέτευσης εγκεφαλονωτιαίου υγρού. ….
Δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα αυτά… Είμαι πολύ μικρή ακόμα…
Ξέρω μόνο πως απέκτησα πολλούς νέους φίλους με περίεργα ονόματα…
• Παιδοχειρούργος
• Φυσιοθεραπευτής
• Υδροθεραπευτής
• Παιδονευρολόγος
O τελευταίος λέγεται παιδοoφθαλμιάτρος…
Μαζί του θα κάνω μια νέα αρχή επεμβάσεων για να μπορώ να βλέπω καλύτερα, μιας και από το ένα μάτι έχω χάσει την όραση μου και το άλλο βλέπει μόνο κατά 3/10 …
Οι γονείς μου, κάνουν ότι μπορούν, αλλά απ’ότι έχω καταλάβει δύο άγγελοι δεν φτάνουν για να μπορέσω και εγώ να ανοίξω τα φτερά μου….
Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να αποκτήσουν και οι γονείς μου καινούργιους φίλους, που θα τους βοηθήσουν να με στηρίξουν με τον καλύτερο τρόπο.
Σας περιμένω λοιπόν να με γνωρίσετε και να γνωρίσετε και εκείνους στην εκδήλωση που θα κάνουν οι φίλοι μας από τον Σύλλογο Ενεργών Πολιτών «Η Μέδουσα», την Τετάρτη 1 Ιουλίου 2015, στο Ψητοπωλείο Village, στην Ερέτρια, στις 20:30. Τιμή Πρόσκλησης: 10 € Ενήλικες, 6 € παιδικό. Για τον ίδιο σκοπό θα πραγματοποιηθεί λαχειοφόρος. Τιμή Λαχνού: 2 €

Γυναίκες θύματα βίας

Πολύ πιο κοντά μας, από όσο φανταζόμαστε

Συμβαίνει από παλιά και δυστυχώς δε θα πάψει να συμβαίνει ποτέ.

Χωρίς να ψάξουμε να βρούμε τις βαθύτερες αιτίες και γιατί το θύμα παραμένει με τον άνθρωπο που το κακοποιεί, ας σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς.

Μπορούμε να βοηθήσουμε.

Αν γνωρίζεις πως μια γυναίκα κακοποιείται, μη διστάζεις.

Κάλεσε αμέσως τη γραμμή SOS 15900 που απευθύνεται σε γυναίκες θύματα βίας.

Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες το 24 ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Είναι πανελλαδικής εμβέλειας και έχει αστική χρέωση.

Μίλα, πριν να είναι αργά.

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

Η λέξη «οργή» περιγράφει ελάχιστα τα συναισθήματα του παιδιού-θύματος.  Ίσως ένα κοκτέιλ απορίας, φόβου, φυγής, απόγνωσης, ανασφάλειας, αγωνίας και κλιμακωτού συναισθηματικού (ή και σωματικού ενίοτε) πόνου περιγράφουν κάπως καλύτερα την κατάσταση.

Ναι, λοιπόν, ακόμα και εν έτει 2015, η ελληνική πραγματικότητα, η ελληνική πολιτεία δυσκολεύεται και αρνείται να δει το πρόβλημα, μέχρις ότου να υπάρξει κάποιο θύμα. Είναι στη φύση του Έλληνα. Είναι η κλασική του αντίδραση. Συγκινείται και δραστηριοποιείται μόνο όταν είναι ήδη πλέον αργά.

Έτσι και με το φαινόμενο του εκφοβισμού, του σχολικού εκφοβισμού. Κοινώς γνωστό και με τον πολυσυζητημένο, τώρα τελευταία, όρο· Bullying.

Όχι, δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε στενά ελληνικό φαινόμενο.
Υπάρχει από πάντα και συναντάται σε κάθε κοινωνία, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας και πεποιθήσεων.
Το φαινόμενο διαφέρει από κοινωνία σε κοινωνία, μόνο ως προς τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης που λαμβάνονται για την καταπολέμηση του.
Κατά βάση, ο θύτης και το θύμα είναι γένους αρσενικού.
Τονίζεται πως δεν εξαιρούνται τα κορίτσια, απλά το φαινόμενο εκεί λαμβάνει μικρότερες διαστάσεις.

Ορισμός

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying), όπως και ο όρος «θυματοποίηση» (victimization) χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Μπορεί να θεωρηθεί πως, αρχικά τουλάχιστον, το παιδί-θύτης δεν έχει επίγνωση του τι κάνει. Καθώς, όμως, συνειδητοποιεί πως οι πράξεις του αποφέρουν προσωπικό όφελος και μένουν ατιμώρητες, τις επαναλαμβάνει με τρόπο πλέον εσκεμμένο. Γι’ αυτό και είναι αναγκαίο, από νωρίς να διδαχθεί πως η παθολογική, φλεγματική και συμπλεγματική του συμπεριφορά χρειάζεται να σταματήσει και να αλλάξει.

Η επιθετική συμπεριφορά του παιδιού-θύτη, σίγουρα, έχει τις ρίζες του στην οικογένεια, στα πρότυπα που λαμβάνει μέσα από την οικογενειακή εστία. Αν αυτά είναι λανθασμένα, είναι αναμενόμενο να επιδείξει κάποια από τα χαρακτηριστικά του θύτη προς κάποιο άλλο παιδί.

Γιατί όμως μιλάμε για ένα παιδί το οποίο μοιάζει να είναι φερόμενο ως «δράστης»; Πρακτικά, ποια είναι αυτή η επιθετική του συμπεριφορά;

Μην υποκρίνεστε πως δεν γνωρίζετε.

Όλοι σχεδόν έχουμε γίνει αυτόπτες μάρτυρες κατά τα σχολικά μας χρόνια και τουλάχιστον ενός περιστατικού που φέρει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
Ο νταής, ο παλικαράς, ο «μπούλης» (υπάρχουν και άλλοι χαρακτηρισμοί, αλλά καλύτερα ας τους αποφύγουμε για να κρατήσουμε επίπεδο) και οι «υποστηρικτές» του. Η συνήθης «ουρά» του νταή, που απλά συμφωνεί και επαναλαμβάνει συγκαταβατικά το μοτίβο των πράξεων του αρχηγού-νταή.
Παιδιά με μηδενική κρίση και ενσυναίσθηση.

Ο νταής είναι συχνά παιδί κοινωνικό και υψηλά αποδεκτό στην σχολική κοινωνία. Βρίσκει το επίδοξο θύμα του στο πρόσωπο του παιδιού σε ηλικία μικρότερο ή σωματότυπο διαφορετικό του ιδίου (εύσωμο ή κοντό) ή πνευματικού επιπέδου (υψηλότερου ή χαμηλότερου).

Προκύπτει, λοιπόν, μια ανισορροπία δυνάμεων.

Μοιάζει με κανόνας της ζούγκλας. Μοιάζει με δίκαιο της πυγμής.

Και αυτό δεν θα έπρεπε, φυσιολογικά, να συμβαίνει.

Γιατί μια κοινωνία ανεπτυγμένη κοινωνικά διαφέρει από το κοπάδι, διότι προστατεύει τον «αδύνατο».

Ωστόσο, συναντάται το εξής: Από τη μια πλευρά ο δυνατός και από την άλλη ο αδύναμος, ο ανήμπορος να προστατευθεί απέναντι στο όποιο σθένος του νταή.

Μεταξύ αυτών των δυο, λαμβάνει χώρα, επαναλαμβανόμενα και κλιμακωτά (αν δεν επέλθει έγκαιρα η επιβολή της δικαιοσύνης) ένας «πόλεμος» λεκτικός, συναισθηματικός, σωματικός, εκβιαστικός, άμεσα και έμμεσα κοινωνικός, ηλεκτρονικός, ρατσιστικός έως και σεξουαλικός.
Η μάχη κάθε φορά σαφώς άνιση. Ο νικητής κάθε φορά μοναδικά αδιαμφισβήτητος.

Ο νταής, το παιδί-θύτης ικανοποίησε για άλλη μια φορά το μικρό «εγώ» του. Έθρεψε τους βαθιά καλά κρυμμένους προσωπικούς φόβους του. Το σύμπλεγμα ανωτερότητας-κατωτερότητας που τον διακατέχει αναπτύχθηκε άλλο τόσο.

Το παιδί-θύμα από την άλλη πλευρά, κάθε φορά, μετά από κάθε αναμέτρηση νιώθει πως χάνει ένα κομμάτι του, ένα ποσοστό των δυνάμεων του το εγκαταλείπει.

Να μιλήσει ή να σιωπήσει;  Φόβος.
Άμα σιωπήσει θα σταματήσει ίσως το μαρτύριο;
Πού να το πει; Θα το πιστέψουν; Εάν το μαρτύριο του εξελιχθεί σε χειρότερο; Μέχρι πότε θα αντέχει και θα υπομένει αυτή την κατάσταση;

Συνέπειες. Ή μάλλον επιπτώσεις. Πολλές. Βραχύχρονες και μακροχρόνιες. Μετατραυματικές διαταραχές για το παιδί-θύμα.Αυξημένη πιθανότητα παραβατικής συμπεριφοράς για το παιδί-θύτη.
Στο παρακάτω link παραθέτονται λεπτομερώς αυτές οι επιπτώσεις.

Το φαινόμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από τη σύμπραξη όλων όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία σε συνεργασία με την οικογενειακή εστία. Δίνοντας διαφορετικά ερεθίσματα, βάσεις και κίνητρα στο παιδί-θύτη, η συμπεριφορά του θα συμμορφωθεί και η επιθετικότητα του μπορεί να μετασχηματιστεί σε μορφές συμπεριφοράς κοινωνικά αποδεκτές, όπως είναι η διεκδικητικότητα, η πρωτοβουλία, το θάρρος της γνώμης, η δημιουργικότητα, η επιθυμία για μάθηση.
Αναλυτικά στο παρακάτω link.

Μην ξεχνάμε πως το παιδί που εκφοβίζει, δεν είναι παρά ένα παιδί που μεγαλώνει, πλάθεται και αναδιαμορφώνεται.
 
Το παιδί που εκφοβίζεται, όμως, πρέπει να θυμάται, πρέπει να μάθει πως:
Το πρόβλημα κλείνοντας τα μάτια δεν θα εξαφανιστεί.
Κοντά του βρίσκονται γονείς, εκπαιδευτικοί, φίλοι.
Είναι απλό αυτό που οφείλει να κάνει.

«Σπάσε τη σιωπή!»
«Μίλησε.»
«Δεν είσαι μόνος, δεν είσαι ο μόνος.»
«Σταμάτησε τον κύκλο της βίας.»
«Δράσε.»

Πριν εξαπλωθεί, αργότερα, σε επαγγελματικό και κοινωνικό εκφοβισμό και ρατσισμό.

Και αυτά πρέπει να κανείς και εσύ!
Εσύ που είσαι συχνά ένας απλός και αμέτοχος παρατηρητής.

Και ίσως κάποτε τα σχολεία μας εξελιχθούν σε ένα μέρος ασφαλές.
Για όλους.

Χρήσιμες Πηγές:
http://www.hfcbeatbullying.info/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%B7/
http://www.antibullyingnetwork.gr/Default.aspx

Photo Credits:
Words Hurt by kyllerkyle

Από τον Σταύρο Κακάμη

Πηγή: www.mindthetrap.gr

Στο μυαλό ενός παιδιού-θύτη

Στις μέρες μας, όλοι λίγο ως πολύ είμαστε ενήμεροι σχετικά με το φαινόμενο του bullying ή αλλιώς παιδικού εκφοβισμού, που έχει αρχίσει να παίρνει δραματικές διαστάσεις.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που προβληματίζονται σχετικά με το φαινόμενο αυτό, επικεντρώνουν τις περισσότερες φορές στα παιδιά θύματα. Οι bullies συνήθως αναφέρονται απλώς για την ιστορία και συνήθως κακοί χαρακτηρισμοί συνοδεύουν το όνομά τους.

Αναρωτηθήκατε όμως τι κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές των φερόμενων ως δράστες παιδιών; Ποιοι είναι οι παράγοντες που προκαλούν τέτοιου είδους επιθετικές συμπεριφορές; Τι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν ώστε να αποτραπούν;

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί από έρευνες που έγιναν για το μεγαλύτερο διεθνή φορέα που ασχολείται με την εξέλιξη της Παιδιατρικής, PediatricAcademicSocieties, η ικανότητα των παιδιών να παρουσιάσουν τέτοιου είδους συμπεριφορές επηρεάζεται και ενισχύεται από ορισμένες συμπεριφορές των γονιών.

Καταλυτικός ο ρόλος του γονέα λοιπόν και σε αυτόν τον τομέα της ψυχοσύνθεσης του παιδιού. Διότι το παιδί δε γεννιέται με εμφυτευμένη την ανάγκη να συμπεριφερθεί σαν τρομοκράτης κάποιου συνομηλίκου του.

Κάπου εδώ πρέπει βέβαια να αναφερθεί πως είναι αναμενόμενο τα παιδιά, καθώς μεγαλώνουν, να εκφράζουν επιθετικότητα. Χρειάζεται σωστή αντιμετώπιση, ώστε να εγκαταλείψουν αυτόν τον τρόπο έκφρασης. Εδώ είναι που πρέπει ο γονέας να μπαίνει δυναμικά στο προσκήνιο και να έχει τα μάτια του ανοιχτά ώστε να αναγνωρίσει τα συμπτώματα. Εφόσον τα αναγνωρίσει, με τη βοήθεια κάποιου ειδικού μπορεί να επέμβει για να προλάβει τα χειρότερα.

Συγκεκριμένα, τα παιδιά που κυρίως νιώθουν επιτακτική την ανάγκη να είναι οι νταήδες του σχολείου, ξεσπάνε συνήθως τα προσωπικά συναισθηματικά ή ψυχολογικά προβλήματά τους πάνω σε κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο. Είναι παιδιά μελαγχολικά και αγχώδη. Παιδιά που εσωτερικεύουν ό,τι στεναχωρεί και τα απασχολεί.

Η επιθετική τους συμπεριφορά έχει κατά κύριο λόγο την πηγή της στα πρότυπα που λαμβάνουν από τους γονείς. Αν οι γονείς είναι ιδιαίτερα ανεκτικοί σε μια αρνητική συμπεριφορά του παιδιού τους στην αρχή και στη συνέχεια καταφεύγουν σε ακραίες συμπεριφορές για να καταφέρουν να το συμμορφώσουν, του δίνουν την εντύπωση πως η χρήση βίας και η επιθετικότητα είναι ένδειξη δύναμης. Έτσι με το να επιτίθεται στους συμμαθητές του, νομίζει ότι μπορεί να τους ελέγξει και να τους κάνει υποχείριό του.

Στο μυαλό των παιδιών εκφοβιστών, επικρατεί σύγχυση μεταξύ των απλών κοινωνικών εννοιών και των τρομοκρατικών, βίαιων, επιθετικών συμπεριφορών. Είναι στο χέρι των γονέων, να το διδάξουν τις αξίες και τα ιδανικά που πρέπει να διέπουν τις διαπροσωπικές σχέσεις.

Επιβάλλεται να προβάλλεται ένα υγιές πρότυπο εντός των κόλπων της οικογενείας. Μέσα από την οικογενειακή καθημερινότητα, το παιδί θα συνειδητοποιήσει ότι ένας άνθρωπος μπορεί χρησιμοποιώντας το μυαλό του να χαίρει εκτίμησης και να καταφέρνει να επιβληθεί χωρίς να καταφεύγει σε ακραίες συμπεριφορές.  

Αντίθετα, αν το παιδί αισθάνεται παραμελημένο από τους γονείς του και εκτίθεται συχνά σε ενδοοικογενειακή βία- είτε λεκτική είτε σωματική- θα αντλήσει λάθος πρότυπα και θα πράξει αναλόγως στη ζωή του. Γι’ αυτό η βία, αποτελεί σημαντικό προσόν, αφού μεγαλώνει μέσα σε αυτή.

Τα καμπανάκια του κινδύνου, χτυπάνε όλο και πιο δυνατά όμως, όσο το παιδί μεγαλώνει. Αυτό συμβαίνει, διότι όσο είναι μικρό ένα παιδί η επέμβαση των γονιών και του ειδικού, μπορεί να τα κατευθύνει προς τη σωστή συμπεριφορά. Όταν όμως έχει μάθει να ζει με αυτό, ταυτίζεται ουσιαστικά με τον ρόλο του «εκφοβιστή» και είναι δυσκολότερο να αντιμετωπιστεί. Εκεί θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία με τους γονείς, το σχολείο και τον συμβουλευτικό ψυχολόγο, ο οποίος θα το βοηθήσει να αποκτήσει ενσυναίσθηση και να αναζητήσει τα αίτια των πράξεών του.

Μην ξεχνάμε λοιπόν, τα πάντα ξεκινούν από την οικογένεια. Χτυπήστε το πρόβλημα στη ρίζα του, αν θεωρείτε ότι υπάρχει και μη ξεχνάτε ποτέ ότι υπεύθυνοι για την συμπεριφορά που αναπτύσσει το παιδί μεγαλώνοντας είστε εσείς και το οικείο περιβάλλον.

Πρώτη δημοσίευση: www.mindthetrap.gr 

Song of the day: Who's laughing now- Jessie J

Πάντα πίστευα πώς κάθε τραγούδι, έχει για κάθε άνθρωπο ένα άλλο νόημα. Ίσως γι' αυτό, αν ανατρέξουμε σε διάφορα forums που αναλύουν τραγούδια ή και ποιήματα ή πίνακες ζωγραφικής και άλλα έργα τέχνης, βλέπουμε πολλές διαφορετικές απόψεις να αναπτύσσονται. 

Το συγκεκριμένο κομμάτι όποτε το ακούω σκέφτομαι πως αφορά ένα άτομο που κάποτε- όταν πήγαινε σχολείο συγκεκριμένα- οι συμμαθητές του το είχαν κάνει στην άκρη και του συμπεριφέρονταν άσχημα. Κοινώς ένα ακόμα θύμα bullying.

Και το καλύτερο της ιστορίας είναι πως άλλαξε οι συμπεριφορά των θυτών, όταν το άτομο που κορόιδευαν, έγινε διάσημο και φτασμένο. Πώς ξαφνικά το αγάπησαν και έσπευσαν να γίνουν φίλοι του.

Το φαινόμενο του bullying δυστυχώς έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις, που έχουν φτάσει μέχρι το σημείο αθώες ψυχές να θυσιάζονται στον βωμό του. Είτε μιλάμε για δολοφονία, είτε για αυτοκτονία, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ένας άνθρωπος χάνεται.

Και ακόμα και αν δεν χαθεί, σίγουρα χάνει ένα κομμάτι του. 

Σήμερα στο mariel's spot, η μέρα είναι αφιερωμένη στα θύματα bullying, καθώς και στους θύτες, καθώς πολλές φορές παίζει ρόλο και η οικογένεια στην ανάπτυξη συμπεριφορών. 

Ας μην υπάρξουν άλλα θύματα. 

"Who's Laughing Now"

Mummy they called me names

They wouldn't let me play

I'd run home, sit and cry almost everyday

"Hey Jessica, you look like an alien

With green skin you don't fit in this playpen"

Oh they pulled my hair

They took away my chair

I'd keep it in and pretend that I didn't care

"Hey Jessica, you're so funny

You've got teeth just like Bugs Bunny"

Oh, so you think you know me now

Have you forgotten how

You would make me feel

When you dragged my spirit down?

But thank you for the pain

It made me raise my game

And I'm still rising, I'm still rising

Yeah Yeah

So make your jokes

Go for broke

Blow your smoke

You're not alone

But who's laughing now

But who's laughing now

So raise the bar

Hit me hard

Play your cards

Be a star

But who's laughing now

But who's laughing now

Cause I'm in L.A.

You think I've made my fame

FB makes us friends

When you only really know my name

"Oh Jessie, we knew you could make it

I've got a track and I'd love you to take it"

So now because I'm signed

You think my pockets lined

Four years now and I'm still waiting in the line

"Oh Jessie, I saw you on YouTube

I tagged old photos from when we was at school"

Oh, so you think you know me now

Have you forgotten how

You would make me feel

When you dragged my spirit down?

But thank you for the pain

It made me raise my game

And I'm still rising, I'm still rising

Yeah Yeah

So make your jokes

Go for broke

Blow your smoke

You're not alone

But who's laughing now

But who's laughing now

So raise the bar

Hit me hard

Play your cards

Be a star

But who's laughing now

But who's laughing now

Jessie

She broke out of the box

Swallowed your pride

You got that ego cough (cough , cough)

Let the haters hate (cough,cough)

You're like way too late

Click click to see I got a message from you

"Hola, I'm proud of you"

"Oh my God babe your voice is like wow!"

My reply: Who's laughing now?

Oh, so you think you know me now

Have you forgotten how

You would make me feel

When you drag my spirit down?

But thank you for the pain

It made me raise my game

And I'm still rising, I'm still rising

Yeah

So make your jokes

Go for broke

Blow your smoke

You're not alone

But who's laughing now

But who's laughing now

So raise the bar

Hit me hard

Play your cards

Be a star

But who's laughing now

But who's laughing now

So make your jokes

Go for broke

Blow your smoke

You're not alone

But who's laughing now

(Hey, hey. Who's laughing?)

But who's laughing now

(Hey, hey, Who's laughing?)

So raise the bar

Hit me hard

Play your cards

Be a star

But who's laughing now

Who's laughing, laughing now?

Who's laughing, laughing now?

Who's laughing, laughing now?

Who's laughing, laughing now?

Who's laughing, laughing now?

Who's laughing, laughing now?

Who's laughing, laughing now?